Weekendje Wenen

Posted: May 21, 2017 in Dagelijks leven

De meesten van jullie weten wel dat ik een trouwe supporter ben van de plaatselijke voetbalclub sc Dynamo. Uit én thuis sta ik voor zover mogelijk langs de lijn. De meeste voetbalclubs vragen geen entreegeld meer voor hun sportieve activiteiten, maar om de clubkas te spekken is er wél vaak de mogelijkheid om lootjes te kopen en in sommige gevallen ook mee te doen met een blinde pool. Ik heb dan ook altijd een los 2 Euromuntstuk in mijn kontzak om lootjes te kopen. Zo ben ik al eens thuisgekomen met een handdoek, met een Edammer kaas, een bier- en een koffiepakket. Erg leuk natuurlijk. Zondag 14 mei. De laatste dag van de competitie, een thuiswedstrijd tegen St Adelbert uit Egmond. Dynamo kan nog tweede worden en Adelbert vecht tegen degradatie. Dus een beetje spanning is er wel. Er is (nog) weinig volk op de been en het zal niet druk worden. Tenslotte is het ook nog eens Moederdag… Bij de dames van de loterijcommissie koop ik een stapeltje lootjes met de nummers 6 t/m 10. In de rust, als de elftallen uithijgen en thee verstrekt krijgen, worden de prijzen getrokken en op een bord geschreven, dat bij de ingang van de kantine staat. Zo kan iedereen zien of hij/zij prijs heeft en na de wedstrijd de gewonnen trofee ophalen in de bestuurskamer. Meestal maak ik na het fluitsignaal dat de eerste helft beëindigt een rondje om het veld en dan kijk ik of het ‘bingo’ is. Zo ook deze zondag. Met mijn handen in mijn zakken kijk ik op het bord en zie tot mijn niet geringe verbazing dat op nummer 7 een “Weekendje Wenen” is gevallen!! Joepie! Dat lijkt me erg leuk. De loterijcommissie heeft zichzelf overtroffen met zo’n prijs, maar ach aan het eind van het seizoen willen ze zich zeker nog even profileren. Het wordt een leuke tweede helft. In mijn gedachten vlieg ik al met Transmaffia naar Oostenrijk en op het veld vallen de doelpunten als rijpe peren uit een boom. We winnen met 6-0 en direct na het laatste fluitsignaal loop ik naar de bestuurskamer. Daar wordt mij een zak uien overhandigd. Inderdaad, een weekendje wenen met een kleine w dus. En aan het gewicht van die zak te voelen kunnen we wel drie máánden janken…

snik…

Nico

Erfgoed

Posted: May 2, 2017 in (Klein)kinderen

terug naar de vorige eeuw

“Het is een bijzonder kind, en dat is-ie”. Een uitspraak van vader Trom, wanneer hij het over zijn zoon Dik heeft. U weet wel, dat dikke jongetje met een hart van goud, dat allerlei kwajongensstreken uithaalt in de boeken van C. Joh. Kieviet. Het kapot gelezen exemplaar ‘Toen Dik Trom een jongen was’ staat al bijna zestig jaar bij ons in de boekenkast, maar is kortgeleden verhuisd naar de bibliotheek van twee van onze kleinkinderen (5 en 7). Het voorlezen bracht ze echter niet in vervoering, dus dachten we ze te verrassen en te enthousiasmeren door in de meivakantie (april dus) een bezoek te brengen aan het Dik Trom Museum. Het is namelijk zo dat de schrijver van het boek schoolmeester is geweest in Etersheim. En daar in Etersheim hebben ze het schooltje, waar hij stond, opgeknapt en ingericht naar de tijd dat meester Kieviet daar de scepter zwaaide. Een klein hoog lokaal, met banken waar inktpotten met schuifjes zijn ingebouwd, een kachel met een lange pijp, briketten en eierkolen. Oude schoolplaten aan de wanden en een hele verzameling leesplankjes. Aap-noot-mies. Alles ademt begin 1900. En het is ook nog eens interactief. Bezoekers van het schooltje kunnen de bank inschuiven en met een echte kroontjespen en inkt de schrijfkunst beoefenen. Daarna natuurlijk de inkt afvegen aan de zelfgemaakte inktlap en niet van de pen likken. De jeugd mag zich verkleden als kinderen uit de tijd van meester Kieviet of zoals ze ook te zien zijn op de plaatjes van “Ot en Sien” en zich zo voorstellen hoe het er een eeuw geleden op school toeging. In de gang staan een heel aantal glimmende gele klompjes, die de outfit compleet maken. Onze kleinkinderen vonden het niet zo noodzakelijk om zich te verkleden en kozen voor schooltje spelen in hun eigen kleren. Het schrijven daarentegen met zo’n rare pen en echte inkt, ging verbazend goed. Nu nog maar even afwachten of de avonturen van Dik Trom alsnog op kunnen tegen die van Frozen en Paw Patrol…

maar het kan ook zo…

Nico

Bord(je)

Posted: April 4, 2017 in Dagelijks leven

Nadat we een kleine 30 jaar ‘naamloos’ op Texel, Heerhugowaard en Ursem hebben gewoond, zijn we nu weer duidelijk traceerbaar voor boeren, burgers en buitenlui. Er hangt wederom een naambordje naast de voordeur, zodat zoeken en aanbellen bij de verkeerde mensen zo goed als uitgesloten is. Ooit hadden we een zwaar messing naamplaatje, dat op de voordeur was geschroefd, maar tijdens de verhuizing was het niet los te branden en hebben we het sloopwerk aan de volgende eigenaar over gelaten. Hoewel we sinds 6 juli 2000 een wet op de bescherming persoonsgegevens hebben, vonden we het tóch gepast om onze namen op de pui te spijkeren. In dit geval te boren en met vier pluggen en vier kruiskopschroeven te bevestigen. Iedereen mag wat ons betreft weten waar wij domicilie houden. Anderzijds weet men ons tóch wel te vinden. Wanneer je op de laptop de openingstijden van – laten we zeggen – het Aviodrome intikt, dan krijg je wanneer je iets anders zoekt, telkens weer een digitale advertentie van dit bekende museum. Tot vervelens aan toe. En wanneer je, zoals ik laatst, een stelletje onderbroeken op internet bestelt, dan vliegen bij de volgende zoeksessie de fuiken en de fuikjes je om de oren. De volgende keer is gewoon de HEMA weer aan de beurt, dan begrijp je toch zeker wel. Heeft waarschijnlijk met de ‘cookies’ te maken, die je zonder het te willen tóch op je laptopje krijgt geschoteld. Het ‘koekje’ van eigen deeg wat ons betreft is het voortaan rücksichtslos negeren van de vasthoudende adverteerder en onze slag te slaan in een gewone winkel, gelegen aan een gewone straat, met gewone verkopers/verkoopsters. Doen we gewoon! Nog even terug naar ons naambordje, want ik dwaalde ietwat af. We ‘vielen’ voor dit wonderschone stukje plexiglas met bijbehorende bevestigingsmaterialen omdat het ons deed denken aan Parijs. Het groene randje en de aanduiding van het arrondissement ontbreekt, maar je kunt niet alles hebben. Als je onthoudt dat we aan de Boulevard du Plaisir no. 7 in Quartier Retraite wonen (even opzoeken in woordenboek F-N), dan vind je ons ook!

Nico

 

Talent

Posted: March 13, 2017 in (Klein)kinderen

Is overduidelijk aanwezig binnen de familie. Neem nou Kiki, onze 6-jarige kleindochter. Ze heeft laatst een staatsieportret van ons gemaakt. Kijk maar eens goed naar het plaatje. Ze heeft ons afgebeeld als een koninklijk paar. En dat is niet zo gek natuurlijk als je weet dat er blauw bloed door onze aderen vloeit. Laten we eerst oma eens onder de loep nemen. Naast een kroon met drie hartvormige edelstenen (robijnen?) wordt haar nek gesierd met een dikke bloedkoralen ketting, haar lievelingsbijouterie. Haar linkerhand laat een flonkerende gouden ring zien en om haar rechterarm zo te zien een horloge uit de Kijkshop. En kijk nou eens naar dat uitbundige T-shirt! Met print, waarop Kiki zichzelf heeft afgebeeld. Ook het rokje is van een oogverblindende bloeiende schoonheid. En hoewel oma niets met paarden heeft, lijkt het alsof ze zich al jaren voortbeweegt op de rug van zo’n viervoeter. De panty past naadloos bij de rest van de outfit en de schoenen komen duidelijk uit de PC Hoofdstraat. Dan even naar opa. De kroon is wat vorser en in tegenstelling tot oma missen hier de wimpers en de rode lippenstift. U kijkt recht in de ogen van een blijde man. Aan de rechterhand ook een geelgouden ring en het frappante is dat de linkerhand niet is te zien. Het ‘uitsnijden’ van een gedeelte van een doek wordt in de kunstwereld gezien als de ultieme vorm van artistieke expressie en dat getuigt van zeer veel talent. Dan het T-shirt van de koning, eh.. opa. Onder de koninklijke N een prachtig vliegtuig. Aan de kleuren en de vorm te zien een dikke Jumbojet van de KLM. De strakke pantalon heeft een nogal overduidelijk gulp. Of het hier gaat om een rits, een serie knopen of een deurklink is niet helemaal uit de verf te destilleren. De schoenen daarentegen zijn vorstelijke stappers met hak. Om geen verwarring te stichten heeft Kiki, die al kan schrijven!, er ook nog even bij gezet wie nu wie is. Opa Nico met twee pijlen en oma Afke. Ja, best moeilijk natuurlijk als je pas hebt leren schrijven, is het nou met een korte of een lange v? Dit kunstwerk is te bewonderen in Mulder’s galerie en niet te koop. Wél kunt u de artieste vragen of ze eventueel ook van u een portret zou willen schilderen. Na schooltijd heeft ze af en toe nog wel een uurtje over…

(Opa) Nico

Goed verzekerd!

Posted: February 1, 2017 in Historie
het waardevolle document

het waardevolle document

Bij het opruimen van wat kasten kwamen we een polis voor een levensverzekering op mijn naam tegen. Mijn ouders hadden op 1 juni 1948 voor mij een 30-jaar lopende verzekering afgesloten voor een bedrag van één honderd gulden en “zulks tegen betaling van een premie groot vijftien cent per maand”. Dat lijkt een lachertje, maar vergis je niet. Zij betaalden toen bijvoorbeeld drie gulden en tien cent per week huur… In augustus 1974, toen het financieel wat beter ging hebben ze in één klap de resterende premie betaald (tot 1 juni 1978) en waren ze zes gulden 90 armer. De verzekering was ondergebracht bij de ERK, de Eerste Roomsch-Katholieke Levensverzekering Maatschappij N.V. gevestigd te Nijmegen. Ik herinner me nog een kalender van de ERK, die in de slaapkamer van mijn ouders hing. Er stond een vogel op die zijn jongen voedde met bloed van zichzelf. Mijn moeder vertelde me dat het een pelikaan was, die bij gebrek aan voedsel, haar eigen jongen op deze manier in leven hield. ’t Veilige nest was de slogan. Een mooie symboliek! Een beetje nieuwsgierig of de ERK nog te traceren was, ben ik op internet gaan zoeken en jawel hoor. Ondergebracht bij a.s.r. de verzekeringsmaatschappij voor alle verzekeringen. Het zou zo maar eens kunnen zijn dat de polis wordt uitgekeerd, dus een e-mailtje naar Utrecht verzonden. En jawel, een berichtje terug met de mededeling dat er exact € 45,00 (= fl. 100,00) klaarstaat voor mijn erfgenamen, mits ik mijn laatste adem heb uitgeblazen… Dat viel dus een beetje tegen. Stilletjes had ik gedacht dat er wel enige indexering zou zijn losgelaten op het verzekerde bedrag, maar helaas. De ERK en later de fusiepartners en tenslotte a.s.r. hebben “goed” op het geld gepast. En hoewel de ERK ook nog pocht dat er geen betere manier van sparen is dan het sluiten eener levensverzekering bij deze maatschappij en dat er zekerheid is door veilige grondslagen en beleggingen, heb ik toch zo mijn twijfels. Hoeveel van deze polissen zijn bij het oud papier geraakt? En wie plukt daar de vruchten van? (oh nee, dat is een andere verzekering). Van de uit te keren € 45,00 kun je op dit moment 57 postzegels kopen en dat worden er elk jaar minder… Niet van die grijze alstublieft, zo kleurig mogelijk!

Nico

N.B. Fl 100,00 in 1948 zou in 2015 een ‘koopkracht’ opleveren van fl 1006,43 oftewel € 456,70…

Geheimzinnig kastje

Posted: January 1, 2017 in Omgeving
Interessant?

Interessant?

Op mijn rondje Mijzerdijk, Schermerhorn, Schermerdijk valt mijn oog ineens op een kastje. Het lijkt een aan een paal gemonteerde houten brievenbus, ‘zomaar’ langs de kant van de weg. Weliswaar precies tussen de plekken waar ooit twee achtkante binnenkruiers van de totaal 52 molens stonden, die van het Schermeer de Schermer hebben gemaakt, maar die zijn al voor mijn geboorte tot de grond toe afgebroken. Er woont dus geen kip. Stond dit kastje er al een tijdje, of ben ik er achteloos langs gelopen, zonder het een blik waardig te keuren? Ik word nieuwsgierig en mijn ongebreidelde fantasie gaat (samen met mij) aan de loop. Misschien is het wel een soort postbus waarin Russische spionnen hun microfilmpjes achterlaten, die dan weer worden opgepikt door in regenjassen gehulde Russen in een geblindeerde Lada. Ja, je weet het maar nooit. Ik licht de klep op en zie tot mijn verbazing een etuitje en wat staaldraad. Er komt een auto aan, dus doe ik snel de klep weer dicht. Ik mocht eens worden aangezien voor een rode spion. Een dag later herhaal ik mijn favoriete rondje en licht nogmaals het deksel op. Iemand anders is mij vóór geweest, er ligt bovenop het etuitje, een verrekijker(tje) in het kastje, stevig verankerd aan een staaldraad, die lang genoeg is om het optisch instrument naar manshoogte te brengen. Ik probeer door het apparaat, waarop 10×25 staat, te kijken, maar dat lukt niet. Mijn ogen staan niet dicht genoeg bij elkaar. Waarschijnlijk is hij voor een kind van een jaar of 10 ook te klein en ik snap dus helemaal niet, waarom die kijker daar is opgeborgen. Om kinderen van 4 tot 8 jaar naar de vogels te laten kijken in de haaks op de dijk liggende molensloot? Geen idee! Ik stop de kijker weer keurig in zijn jasje en doe de klep dicht. Vreemd. Weer zie ik in gedachten mannen met grote bontmutsen en borstelige wenkbrauwen iets in en uit het zwarte houten kastje doen of halen. Moet ik de politie verwittigen? De dag daarna wandel ik weer fluitend over de Schermerdijk. Bij het geheimzinnige kastje aangekomen, zie ik dat de deksel met een groot zilverkleurig cijferslot is afgesloten! Nu wordt het helemaal interessant. Wie kent de code van dit slot? Welke geheimzinnige, ondergrondse beweging gebruikt deze bergplaats als hun ontmoetingspunt? Ik moet u het antwoord schuldig blijven, maar mocht u méér informatie hebben, dan houd ik mij ten zeerste aanbevolen.dscn5944

Nico

Ouwe wijven zomer

Posted: December 12, 2016 in Natuur
De heenweg over de Mijzerdijk

De heenweg over de Mijzerdijk

Zaterdag 19 november loop ik door de Mijzerpolder naar Schermerhorn om via dat dorp en de Schermerdijk weer terug te keren naar huis. Het is mijn meest favoriete rondje de laatste tijd. Een wandeling van vijf kwartier en als ik het op mijn heupen heb, enige minuten korter. Op de heenweg zie ik links zo’n beetje alle weide- en watervogels van Nederland en ben ik – omdat ik onderdijks loop – enigszins beschut tegen de meest uit zuidwestelijke richtingen waaiende polderwind. Terug heb ik dan het windje mee en kijk ik links uit over de Schermer, voorheen met een e extra (Schermeer), naar grommende tractoren en bezige boeren. Maar wat ik die zaterdag meemaak, moet ik even aan jullie vertellen. Het is zo’n beetje drie graden boven nul, het heeft ’s nachts gevroren, maar het zonnetje doet naarstig haar best, het is vandaag windstil en uitermate mooi wandelweer. Op de Mijzerdijk gekomen wordt ik bijna gelijk geconfronteerd met in de lucht zwevende draden, die langzaam mijn pad kruisen. Lange zilverkleurige draden, die min of meer oplichten door de zon en soms zelfs mijn gezicht raken. Voelt wat kleverig aan en doen denken aan ‘gewone’ spinraggen. Ik tel er in korte tijd wel meer dan 25. Thuisgekomen (na een uur en een kwartier) eerst maar eens de biologieboeken ingedoken om dit natuurverschijnsel te ontrafelen. En ja hoor, het is een bekend fenomeen. In Oostenrijk wordt het de ‘Altweibersommer’ genoemd, vrij vertaald de ‘Ouwe Wijven Zomer’, die af en toe ook wordt aangeduid als het vijfde seizoen. Het is ’s nachts dan al behoorlijk koud, maar overdag voelt het nog zomers aan. Kleine in het najaar geboren spinnetjes laten zich door de luchtstroom (wind kun je het niet noemen) meevoeren naar een hopelijk beschutte plek om te overwinteren. Niet alleen in Oostenrijk maar ook hier bestaan er allerlei sagen en mythen die de draden moeten verklaren. Er worden heksen met harige wratten, trollen en zwevende bosfeeën uit de kast gehaald. Maar het woord ‘weiben’ schijnt in het Oudduits ook gewoon ‘weven’ te betekenen en houden wij het dus maar gewoon op zwevende spinnendraden. Thuisgekomen eerst maar eens twee minieme spinnetjes uit mijn haar gehaald. Of die deze winter zullen overleven valt nog maar te bezien.

En de terugweg via de Schermerdijk

En de terugweg via de Schermerdijk

Nico