Archive for the ‘Dagelijks leven’ Category

Vis

Posted: August 22, 2017 in Dagelijks leven

zure haring

Mijn vrouw is er verzot op en ik lust ook wel een visje. (Let op de nuancering!) Donderdags staat hier de Volendammer visboer en halen we meestal 3 zoute haringen. Twee voor haar en één voor mij. Met uitjes en zonder zoetzuur. Uitjes versterken de smaak, maar de zoetzure augurk verpest het geheel o.i. Daarnaast eten we af en toe een zure haring bij de rode kool, zomaar eens een gerookte makreel (denk om de graatjes) en als het lukt dan arresteer ik een bakje hom en kuit voor mezelf. Dat is arme mensenkaviaar. Een op de huid gebakken zalmpje gaat er ook wel in en dan houdt het wat mij betreft wel even op. Rog, zeewolf, snoekbaars, sliptong, paling en dergelijke zijn niet aan mij besteed, maar staan af en toe wel dampend op het bord van mijn buurvrouw, als we eens uit eten gaan. Vaak op een bedje van gestoofd zeewier of andere, verschrikkelijk gezonde groenten. Gisteren kwamen we een geheel ander visje tegen. Een vinvis van naar verluidt 18 meter 85 centimeter en een staartbreedte van 4,50 meter. Ja, die past niet in een potje van Ouwehand. Het beest was waarschijnlijk overvaren en dobberde al enige tijd levenloos in de Noordzee. Tot het aanspoelde tussen paal 17 en paal 18 op Texel. Met onze kleinkinderen Kiki en Max hadden we juist een dagje naar onze voormalige thuisbasis gepland en konden we dus van de gelegenheid gebruik maken om even naar het beest te kijken. We reden naar paal 17 en bij het uitstappen van de auto roken we haar (het was een meisje) al. We moesten nog wel een stief kwartiertje lopen en eerlijk gezegd trok de zee méér dan de vis. Kiki wilde niet kijken en vond dat het stonk en Max wilde ook liever zijn broek en shirt nat maken. Oma fungeerde als badmeesteres, dus was ik de enige van de familie, die dit unieke schouwspel bekeek en op de gevoelige plaat vastlegde. Medewerkers van Ecomare zaten met regenbroeken op en in de blubber (zo heet het écht!) het al rottende spek lost te snijden van het karkas. Het spek wordt verbrand en de botten worden schoongemaakt. Volgend jaar is de vinvis weer samengebouwd en te zien in de walviskamer van Ecomare. Wellicht hebben Kiki en Max dan meer zin om haar te bekijken…

rotte vis

Nico

Advertisements

Kaas

Posted: June 29, 2017 in Dagelijks leven

Hollandse verpakking!

We kunnen niet zonder. Ja, even over kaas. Nederlandse kaas, want als je aan de Franse begint dan komt er geen eind aan. En daar ruikt je koelkast ook zo van. Iedereen weet natuurlijk dat Edammer kaas niet uit Edam komt. En Goudse kaas ook niet uit Gouda, laat staan dat Kollumerkaas uit Kollum vandaan komt. En dat laatste weet ik zeker, omdat ik daar ooit eens tijdens de Kollumerkaasdagen in een weiland ben geland. Het gekke is dat Beemsterkaas weer wél uit de Beemster komt. Van de daar gevestigde Conofabriek aan de Rijperweg. Een klein beetje kaasdeskundig zijn we wel, omdat mijn vader zichzelf “pekelchef” noemde, tijdens zijn werkzaamheden in de – helaas gesloopte – kaasfabriek ‘de Prinses’ net buiten ons dorp in de Schermer, waar ze ‘gewoon’ Edammers en Goudse kazen maakten. Hij liet de kazen in een pekelbad glijden en haalde ze er ook weer uit. Van dat werk kreeg hij niet alleen gaten in zijn overall, maar bij tijd en wijle ook in zijn handen! Wij halen onze kaas gewoon bij Deen. Nou lag er laatst op de ontbijttafel een pakje Goudse belegen 48+ met een mooi Nederlands plaatje. Inderdaad: puur Hollands. Bij een wat nadere bestudering van de foto met molen, zag ik vrijwel gelijk aan de achtkantige binnenkruier dat die hier in de buurt moest zijn gemaakt. De Schermer is drooggemalen door 52 molens en ik meen dat er nog 11 over zijn. Het bleek geen moeilijke opdracht; aan de Molendijk (waar anders?) tussen Ursem en Schermerhorn vonden we de plaats delict. En als u de foto hiernaast ziet, dan kunt u dat zelf constateren. De hamvraag is nu natuurlijk: waar is die Goudse kaas met dat Schermer tintje gemaakt? (En tussen twee haakjes ham+kaas=tosti, maar dat terzijde).

Gevonden…

Nico

Weekendje Wenen

Posted: May 21, 2017 in Dagelijks leven

De meesten van jullie weten wel dat ik een trouwe supporter ben van de plaatselijke voetbalclub sc Dynamo. Uit én thuis sta ik voor zover mogelijk langs de lijn. De meeste voetbalclubs vragen geen entreegeld meer voor hun sportieve activiteiten, maar om de clubkas te spekken is er wél vaak de mogelijkheid om lootjes te kopen en in sommige gevallen ook mee te doen met een blinde pool. Ik heb dan ook altijd een los 2 Euromuntstuk in mijn kontzak om lootjes te kopen. Zo ben ik al eens thuisgekomen met een handdoek, met een Edammer kaas, een bier- en een koffiepakket. Erg leuk natuurlijk. Zondag 14 mei. De laatste dag van de competitie, een thuiswedstrijd tegen St Adelbert uit Egmond. Dynamo kan nog tweede worden en Adelbert vecht tegen degradatie. Dus een beetje spanning is er wel. Er is (nog) weinig volk op de been en het zal niet druk worden. Tenslotte is het ook nog eens Moederdag… Bij de dames van de loterijcommissie koop ik een stapeltje lootjes met de nummers 6 t/m 10. In de rust, als de elftallen uithijgen en thee verstrekt krijgen, worden de prijzen getrokken en op een bord geschreven, dat bij de ingang van de kantine staat. Zo kan iedereen zien of hij/zij prijs heeft en na de wedstrijd de gewonnen trofee ophalen in de bestuurskamer. Meestal maak ik na het fluitsignaal dat de eerste helft beëindigt een rondje om het veld en dan kijk ik of het ‘bingo’ is. Zo ook deze zondag. Met mijn handen in mijn zakken kijk ik op het bord en zie tot mijn niet geringe verbazing dat op nummer 7 een “Weekendje Wenen” is gevallen!! Joepie! Dat lijkt me erg leuk. De loterijcommissie heeft zichzelf overtroffen met zo’n prijs, maar ach aan het eind van het seizoen willen ze zich zeker nog even profileren. Het wordt een leuke tweede helft. In mijn gedachten vlieg ik al met Transmaffia naar Oostenrijk en op het veld vallen de doelpunten als rijpe peren uit een boom. We winnen met 6-0 en direct na het laatste fluitsignaal loop ik naar de bestuurskamer. Daar wordt mij een zak uien overhandigd. Inderdaad, een weekendje wenen met een kleine w dus. En aan het gewicht van die zak te voelen kunnen we wel drie máánden janken…

snik…

Nico

Bord(je)

Posted: April 4, 2017 in Dagelijks leven

Nadat we een kleine 30 jaar ‘naamloos’ op Texel, Heerhugowaard en Ursem hebben gewoond, zijn we nu weer duidelijk traceerbaar voor boeren, burgers en buitenlui. Er hangt wederom een naambordje naast de voordeur, zodat zoeken en aanbellen bij de verkeerde mensen zo goed als uitgesloten is. Ooit hadden we een zwaar messing naamplaatje, dat op de voordeur was geschroefd, maar tijdens de verhuizing was het niet los te branden en hebben we het sloopwerk aan de volgende eigenaar over gelaten. Hoewel we sinds 6 juli 2000 een wet op de bescherming persoonsgegevens hebben, vonden we het tóch gepast om onze namen op de pui te spijkeren. In dit geval te boren en met vier pluggen en vier kruiskopschroeven te bevestigen. Iedereen mag wat ons betreft weten waar wij domicilie houden. Anderzijds weet men ons tóch wel te vinden. Wanneer je op de laptop de openingstijden van – laten we zeggen – het Aviodrome intikt, dan krijg je wanneer je iets anders zoekt, telkens weer een digitale advertentie van dit bekende museum. Tot vervelens aan toe. En wanneer je, zoals ik laatst, een stelletje onderbroeken op internet bestelt, dan vliegen bij de volgende zoeksessie de fuiken en de fuikjes je om de oren. De volgende keer is gewoon de HEMA weer aan de beurt, dan begrijp je toch zeker wel. Heeft waarschijnlijk met de ‘cookies’ te maken, die je zonder het te willen tóch op je laptopje krijgt geschoteld. Het ‘koekje’ van eigen deeg wat ons betreft is het voortaan rücksichtslos negeren van de vasthoudende adverteerder en onze slag te slaan in een gewone winkel, gelegen aan een gewone straat, met gewone verkopers/verkoopsters. Doen we gewoon! Nog even terug naar ons naambordje, want ik dwaalde ietwat af. We ‘vielen’ voor dit wonderschone stukje plexiglas met bijbehorende bevestigingsmaterialen omdat het ons deed denken aan Parijs. Het groene randje en de aanduiding van het arrondissement ontbreekt, maar je kunt niet alles hebben. Als je onthoudt dat we aan de Boulevard du Plaisir no. 7 in Quartier Retraite wonen (even opzoeken in woordenboek F-N), dan vind je ons ook!

Nico

 

Gedwongen solliciteren

Posted: November 15, 2016 in Dagelijks leven
de "affertensie"

de “affertensie”

We zijn de kamer aan het opruimen in verband met wat interne aanpassingen zoals behangen, witten en een nieuw vloertje. Dus ALLES moet de kamer uit en worden alle kasten en kastjes leeggehaald. Wat heeft een mens een tr… pardon, spullen. Zo komen we bijvoorbeeld een map tegen met 82 sollicitaties én de bijbehorende uit de krant geknipte advertenties, uit de tijd dat ik op straat stond en van de ww mocht profiteren. Wat moeten we ermee? Even doorbladeren en dan maar bij het oud papier en het plastic mapje in de oranje bak. Nee, één van de sollicitaties wil ik eigenlijk wel graag aan jullie laten lezen. Het was een uiterste poging om op te vallen en alsnog aan de bak te komen. Het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen zocht o.a. publieksmedewerkers voor 32 uur per week. Een kolfje naar mijn hand en om óp te vallen heb ik de sollicitatiebrief in het West-Fries geschreven: “Beste mense, Jelui hewwe niet vedder te zoeke! De nuwe knecht voor ’t pebliek (publieksmedewerker 32 uur) is vonde. Neidat ik de affertensie zien had in de krant, docht ik bai m’n oige, da’s net wat voor moin. In ’t verlede hew ik alders in ’n museum werkt, zien. Wai hewwe op Texel weunt en deer was ik zogezoid havemeister op ’t vliegveld. Nei, gien bôte, vliegtuige! Deer had je ok ’n museum met alderhand oud spul uit de vliegerai en oftig hew ik deer ’n klas met joôsies rondloid. En keertcluppies enzo. Hunnie vonde ’t skitterend en ik ok. Dat ik hew al heêl wat jaartjes ervaring. Ik praat en ik skroif West-Fries, maar ik ken vezelf ok ABN prate en skroive. I do speak and write English. Ich spreche und schreibe Deutsch. Je parle et j’écris Français. Dat jelui kenne je voordeêl deer mee doen. Skroive is moin ok niet vreemd dat je kenne me ok op are fronte inzette. Loikt ’t jelui wat? Moin wel! Baigaand ok nag m’n leivensloop. Nei ruim veertig jare werke hew ik d’r nag bar veul zinnighoid an om bai jolle an de slag te gaan. Leite jelui me wat wete? Den kroige jelui de groete van: etc. ” De brief werd verstuurd op 14 januari 2010 en het – nietszeggende – antwoord kwam op 4 februari per mail. Jammer hè? Ze weten nog steeds echt niet wat ze gemist hebben… (móin dus!)

het antwoord...

het antwoord…

Nico

Het fenomeen fiets

Posted: September 3, 2016 in Dagelijks leven
plaatje 1

plaatje 1

We hebben weer een lang weekend genoten van een cultureel uitstapje in onze hoofdstad. Vijf musea bezocht in vier dagen. Zwaaiend met onze museumjaarkaart is er bijna geen eikenhouten grachtenpand-, of automatische glazen draai- c.q. schuifdeur, die voor ons gesloten blijft. En dat allemaal te voet. De meeste mensen in Amsterdam doen dat per fiets. De hele stad is vergéven van de fietsen. Mooie en dure fietsen, maar de meeste zijn oud, afgeragd en zien er niet uit. Omdat bijna alle fietsen vanwege ruimtegebrek geen dak boven hun hoofd hebben is het zaak om ze – letterlijk – aan de ketting te leggen. Het dievengilde is er als de kippen bij om niet vastgebonden fietsen zonder eigenaar binnen de kortste keren aan een nieuwe eigenaar te verpatsen. Handel is handel nietwaar? En dat weten ze in Amsterdam al een paar jaar. Kinderdagverblijven, die hun kindjes af en toe van frisse lucht willen voorzien, rijden met bakfietsen rond, waarin wel zo’n 8 tot 10 peuters kunnen plaatsnemen. De fietsen met de bruine multiplex bakken voor wat minder klein grut (Baboe?) lijken achterhaald. Maar Amsterdam zou Amsterdam niet wezen als ook het nieuwste van het nieuwste er niet rondreed. Zo zagen we diverse houten fietsen! Toch hebben we weinig elektrische fietsen gezien, die op het platteland veel opgang doen. Misschien gaan ze wel te snel voor het stadsverkeer, of zijn ze een te gemakkelijke prooi voor het niets ontziende, reeds genoemde gilde. Kijk eens naar de bijgaande plaatjes: 1. Dát kan er ook gebeuren als je je fiets nietsvermoedend aan de ketting legt. Waarschijnlijk een slechtziende automobilist die over de fiets is gewalst. 2. Geen Amsterdamse, maar West-Friese humor!

plaatje 2

plaatje 2

Nico

Prijs!

Posted: August 8, 2016 in Dagelijks leven
Voucher en begeleidend schrijven bij de prijs

Voucher en begeleidend schrijven bij de prijs

Wij kunnen geen dag zonder Deen. Althans dat wil de PR afdeling van de Hoornse grootgrutter ons doen geloven. Dus komen wij daar één keer in de week om boodschappen te doen. Lege statiegeldloze flessen in de glasbak, muntje pakken, karretje nemen en hup de winkel in. Een paar weken geleden ligt er in ons karretje een voucher met krasvakje, behorende bij de aankoop van een krat Amstel en door de koper waarschijnlijk nonchalant achtergelaten. Thuisgekomen na het inkopen doen, kras ik de voucher open, zodat er een code zichtbaar wordt. Die code moet worden ingevuld op een website en samen met een slagzin worden verzonden naar Amstel. Geinig, doe ik! Je wilt het niet geloven, maar na enige dagen krijgen we een mailtje dat we winnaar zijn van twee seizoenkaarten voor AZ!!! Eerst denk ik nog dat het een grap is, maar halverwege vorige week komt er een pakje met daarin twee Amstel glazen met AZ vignet én twee echte seizoenkaarten voor vak A. Nou is Afke als de gelukkige bezitster van een seizoenkaart voor vak B en ik zelf fervent aanhanger van sc Dynamo, dus hebben we de overbuurman (zit in de familie) en een vriend van hem, zeer tot hun genoegen, tot AZ-fan gebombardeerd. Of we nu de gelukkigen zijn geworden door de code, die op de voucher staat, of door de slagzin weten we niet. Er zal wel niet over de uitslag gecorrespondeerd kunnen worden. En het ergste is dat ik die zin niet heb opgeslagen, opgeschreven of me kan herinneren. Wat maakt het ook uit. Feit is dat we een verschrikkelijk leuke prijs hebben gewonnen en nu nooit meer

daar drinken we op!

daar drinken we op!

kunnen zeggen: “wij winnen nooit iets”..

Nico