Archive for the ‘(Klein)kinderen’ Category

Erfgoed

Posted: May 2, 2017 in (Klein)kinderen

terug naar de vorige eeuw

“Het is een bijzonder kind, en dat is-ie”. Een uitspraak van vader Trom, wanneer hij het over zijn zoon Dik heeft. U weet wel, dat dikke jongetje met een hart van goud, dat allerlei kwajongensstreken uithaalt in de boeken van C. Joh. Kieviet. Het kapot gelezen exemplaar ‘Toen Dik Trom een jongen was’ staat al bijna zestig jaar bij ons in de boekenkast, maar is kortgeleden verhuisd naar de bibliotheek van twee van onze kleinkinderen (5 en 7). Het voorlezen bracht ze echter niet in vervoering, dus dachten we ze te verrassen en te enthousiasmeren door in de meivakantie (april dus) een bezoek te brengen aan het Dik Trom Museum. Het is namelijk zo dat de schrijver van het boek schoolmeester is geweest in Etersheim. En daar in Etersheim hebben ze het schooltje, waar hij stond, opgeknapt en ingericht naar de tijd dat meester Kieviet daar de scepter zwaaide. Een klein hoog lokaal, met banken waar inktpotten met schuifjes zijn ingebouwd, een kachel met een lange pijp, briketten en eierkolen. Oude schoolplaten aan de wanden en een hele verzameling leesplankjes. Aap-noot-mies. Alles ademt begin 1900. En het is ook nog eens interactief. Bezoekers van het schooltje kunnen de bank inschuiven en met een echte kroontjespen en inkt de schrijfkunst beoefenen. Daarna natuurlijk de inkt afvegen aan de zelfgemaakte inktlap en niet van de pen likken. De jeugd mag zich verkleden als kinderen uit de tijd van meester Kieviet of zoals ze ook te zien zijn op de plaatjes van “Ot en Sien” en zich zo voorstellen hoe het er een eeuw geleden op school toeging. In de gang staan een heel aantal glimmende gele klompjes, die de outfit compleet maken. Onze kleinkinderen vonden het niet zo noodzakelijk om zich te verkleden en kozen voor schooltje spelen in hun eigen kleren. Het schrijven daarentegen met zo’n rare pen en echte inkt, ging verbazend goed. Nu nog maar even afwachten of de avonturen van Dik Trom alsnog op kunnen tegen die van Frozen en Paw Patrol…

maar het kan ook zo…

Nico

Talent

Posted: March 13, 2017 in (Klein)kinderen

Is overduidelijk aanwezig binnen de familie. Neem nou Kiki, onze 6-jarige kleindochter. Ze heeft laatst een staatsieportret van ons gemaakt. Kijk maar eens goed naar het plaatje. Ze heeft ons afgebeeld als een koninklijk paar. En dat is niet zo gek natuurlijk als je weet dat er blauw bloed door onze aderen vloeit. Laten we eerst oma eens onder de loep nemen. Naast een kroon met drie hartvormige edelstenen (robijnen?) wordt haar nek gesierd met een dikke bloedkoralen ketting, haar lievelingsbijouterie. Haar linkerhand laat een flonkerende gouden ring zien en om haar rechterarm zo te zien een horloge uit de Kijkshop. En kijk nou eens naar dat uitbundige T-shirt! Met print, waarop Kiki zichzelf heeft afgebeeld. Ook het rokje is van een oogverblindende bloeiende schoonheid. En hoewel oma niets met paarden heeft, lijkt het alsof ze zich al jaren voortbeweegt op de rug van zo’n viervoeter. De panty past naadloos bij de rest van de outfit en de schoenen komen duidelijk uit de PC Hoofdstraat. Dan even naar opa. De kroon is wat vorser en in tegenstelling tot oma missen hier de wimpers en de rode lippenstift. U kijkt recht in de ogen van een blijde man. Aan de rechterhand ook een geelgouden ring en het frappante is dat de linkerhand niet is te zien. Het ‘uitsnijden’ van een gedeelte van een doek wordt in de kunstwereld gezien als de ultieme vorm van artistieke expressie en dat getuigt van zeer veel talent. Dan het T-shirt van de koning, eh.. opa. Onder de koninklijke N een prachtig vliegtuig. Aan de kleuren en de vorm te zien een dikke Jumbojet van de KLM. De strakke pantalon heeft een nogal overduidelijk gulp. Of het hier gaat om een rits, een serie knopen of een deurklink is niet helemaal uit de verf te destilleren. De schoenen daarentegen zijn vorstelijke stappers met hak. Om geen verwarring te stichten heeft Kiki, die al kan schrijven!, er ook nog even bij gezet wie nu wie is. Opa Nico met twee pijlen en oma Afke. Ja, best moeilijk natuurlijk als je pas hebt leren schrijven, is het nou met een korte of een lange v? Dit kunstwerk is te bewonderen in Mulder’s galerie en niet te koop. Wél kunt u de artieste vragen of ze eventueel ook van u een portret zou willen schilderen. Na schooltijd heeft ze af en toe nog wel een uurtje over…

(Opa) Nico

Er langs of er tegenaan?

Er langs of er tegenaan?

Van een koude kermis thuiskomen betekent dat iets tegen de verwachtingen in verkeerd gaat, of slecht gaat, of niet doorgaat. Om u maar meteen gerust te stellen: daar is in dit geval geen sprake van! Maar we zijn wél thuisgekomen na een bezoek aan de Ursemmer Kermis op de eerste Pinksterdag. En het was koud… Na een klein weekje zomerse waarden duikelde het kwik op de zaterdag voor Pinkster een graadje of tien naar beneden en moesten we de wintergarderobe weer uit de kast halen. Viel dat even tegen! Maar kermis blijft kermis en natuurlijk een aantrekkingskracht van jewelste voor de jeugd. En er is nogal wat te beleven in Ursem! Botsautootjes in de Tulpstraat en de rest van de evenementen op “het groentje” in de Ruijtersstraat. Schiettent, zweefmolen, oliebollenkraam, touwtjetrek/ballengooien, suikerspin/popcorn, kop(je) van Jut, gokautomaten, snoeptent en een kermisattractie tripple xXx, waar je haren van overeind gaan staan. Voor elck wat wils dus. Voor oma en Kiki tot tweemaal toe de zweef. En voor Bas en Max wel vier keer de botsauto’s. Opa hield zich op de vlakte met een rumrozijnenbol (tegen de kou) en Leonie sjouwde met een (gipsen) arm vol zuurstalen, kaneelstokken en met alle gewonnen prijzen, die na lang nadenken werden gekozen uit véél te veel plastic made in China. Een waterig zonnetje deed nog wel haar best, maar kon niet verhinderen dat er hier een daar een druppel aan een neus hing. Gelukkig is het evenemententerrein niet al te ver van huis en konden we weer snel de warmte opzoeken. Voor een hapje en een drankje. Zo kwamen we dus letterlijk van een kouwe kermis thuis!

Zwaaien en zieren!

Zwaaien en zieren!

Nico

Geboren!

Posted: April 13, 2015 in (Klein)kinderen
Mamma en Laura

Mamma en Laura

Een zondagskind op de eerste Paasdag anno 2015: Laura Emma Hoekstra. Om 03.23 uur werden we uit bed gebeld, omdat Judith in het ziekenhuis zou bevallen en wij als oppas voor de jongens in de startblokken stonden. We deden het rustig aan en hoopten dat de weeën door zouden zetten. Nou, dat deden ze. Tegen vijven kwamen we in Maarssen aan en Joop en Judith vertrokken meteen naar het ziekenhuis in Utrecht. Daar zaten we dan in de vroege morgen. De TV stond nog aan, maar ik kon mijn ogen niet openhouden… Weet dus amper waar ik naar gekeken heb. Al heel snel kregen we een berichtje dat we opa en oma waren geworden van een wolk van een kleindochter (en was ik klaarwakker!). Om 06.21 uur geboren, 53 cm lang, 3688 gram zwaar en een prachtig kopje met donker haar. Zo te horen maakte moeder en kind het wonderwel. De inmiddels uitgeslapen broertjes wilden natuurlijk graag hun nieuwe zusje zien, dus -na overleg met de kersverse vader en moeder- de boys ingeladen en naar Utrecht getuft. Nou te gek hoor. David mocht zelfs zijn zus al vasthouden, maar Simon had daar weinig oren naar. “Ze heeft scherpe nagels”, zei David na de vasthoudsessie, “ik heb het twee keer gevoeld”. Waarschijnlijk dus een echte meid in de wieg, alhoewel dat kleine, schattige koppie dat niet suggereert. Eigenlijk toch wel weer echt een wonder: na 9 maanden en 3 dagen (ja, Judith was drie dagen eerder uitgerekend) een wolk van een baby in de wieg met alles d’rop en d’ran. Geboren op het feest van het nieuwe Leven met een hoofdletter. Tegen de middag kwamen de nieuwbakken ouders al weer thuis met hun kleine schat en zo was de familie weer compleet. Mijn bijdrage aan het geheel: het vullen van twee kruiken met heet water om de kouwelijke wieg wat op te warmen, zodat Laura zich meteen behaaglijk zou voelen op de Fazantenkamp. Oh, ja èn ik heb Afke achtergelaten om hand- en spandiensten te verlenen de komende week. Zo heeft het opa (en oma) worden zijn charmes en zijn minpuntjes. Maar onder ons gezegd: de vreugde overheerst.

zondagskind

zondagskind

Nico

Vakantie

Posted: August 6, 2014 in (Klein)kinderen

DSCN3769Wordt wat anders ingevuld dan in mijn jeugd. De allereerste vakantiedag gingen we met mijn vader en “de Vlaartjes”, de buurkinderen waarvan er 12 rondhuppelden, de polder in met een schuit. Al kloetend kwamen we dan op een perceeltje land, waarvan mijn vader de eigenaar kende, en dan gingen we daar voetballen en picknicken (of was het alleen een wormstekelige appel die we kregen?) Ik weet nog goed dat Hans als eerste uit de boot probeerde te springen en… kopje onder verdween. Hij was gauw weer op de kant en z’n kleren werden in het zonnetje te drogen gelegd. Zijn onderbroek droogde aan z’n kont, want bloot sloeg dood… Dat was dan ons uitje. De rest van de vakantie verbleven we in en om huis en verslonden we stapels Donald Ducken, die wekelijks bij de Vlaartjes werd bezorgd. Logeren was er niet bij. Opa Mulder woonde op 300 meter afstand dus dat was te dichtbij en opoe Jak woonde in Purmerend, dus dat was te ver. Hoe eenvoudig was het leven toch in die tijd! Afgelopen weken zijn onze kleinkindjes heerlijk wezen logeren. En we gingen met ze op stap! Nee, niet in een koeienpraam met kloet, maar we gingen met de Hoekstraatjes naar het Aviodrome in Lelystad en dat was een leuk, leerzaam edoch inspannend dagje. De Kuildertjes die we net hebben uitgezwaaid hebben we met Volendam kennis laten maken. Je kunt niet jong genoeg de toerist uithangen, zei mijn moeder zaliger altijd. En dus hebben we -na een onbedoelde rondrit door Edam- het dorp van Nick, Simon en Jan Smit met een bezoek vereerd. Natuurlijk zijn we ook op de foto gegaan in Volendammer klederdracht. Het was een rib uit het lijf van opa, maar dan had hij dat uitje ook maar niet moeten verzinnen. Eigen schuld, wéér een bult! Nou loog het Aviodrome er ook niet om hoor. Gelukkig hebben wij een museumjaarkaart en kunnen we zó naar binnen, maar voor de 4-jarige David moesten we wel effe € 14,50 aftikken. (Simon mocht gratis…) Er liepen die dag wel 300 Davids tussen al de vliegtuigen, dus de kassa rinkelde onophoudelijk. Maar we hadden wel waar voor ons geld en we gaan uit van het principe op=op. Dus hebben we behoorlijk vakantie gevierd. Nu zitten we in de tuin en is het erg stil. De kindjes zijn weer bij de desbetreffende mamma’s en pappa’s (daar hebben we nog wat CD’tjes van) en de buren zijn op vakantie. Het is bijna vijf uur en we nemen er eentje. Op ons eigen terras. Want het is vakantie!vakantie

Nico

 

Telefoon

Posted: September 16, 2013 in (Klein)kinderen
Ja, met Kiki, ik blijf nóg een nachtje...

Ja, met Kiki, ik blijf nóg een nachtje…

Wij kregen telefoon in 1969. Pas toen we verhuisden van de Walingsdijk maar de Gabriëlstraat. Vóór die tijd deden we het zonder. Onze buren vier huizen verder hadden een bedrijf en telefoon, dat was genoeg voor de buurt. Ik weet het nummer nog uit m’n hoofd: 279. En het kengetal van Ursem was K2202. Als mijn tante uit Amsterdam mijn moeder wilde bellen dan draaide ze dat nummer en kwam de buurvrouw of haar zoon (de olieboer) naar ons huis, mijn moeder deed haar schort af en liep mee terug en kwam zo aan de weet dat tante Nel een paar nachtjes kwam logeren…  Er was ook nog eens nagedacht over de telefoonnummers want in alle dorpen kwamen dezelfde nummers overeen met de beroepsgroepen. Alle dokters hadden bijvoorbeeld het nummer 401 en de eerste aannemers die in het telefoonboek stonden vermeld hadden allemaal 236. Dat is nu bijna niet meer terug te traceren, maar soms kun je dat nog zien aan de laatste drie cijfers. Ik was 20 toen ik voor het eerst te maken kreeg met telefoon. In dienst. Dat ging nog behoorlijk primitief. Je draaide aan een slingertje en dan kreeg je de centrale aan de lijn, die zorgde ervoor dat er bij de ontvanger een klepje naar beneden viel in een kastje met een stuk of tien klepjes. Als je dan de hoorn van de haak haalde kreeg je de beller van de afdeling die bij het naar beneden gevallen klepje hoorde. Alles ging via de centrale. Als je uit wilde bellen vroeg je aan de man of vrouw in de centrale of ze je door wilde verbinden met… en dan ging het circus draaien. Eerlijk gezegd was ik er nogal ‘huiverig’ voor als de telefoon ging. Maar dat wende snel. Onze kleinkinderen hebben daar geen last van. Iedereen loopt vandaag de dag natuurlijk met een GSMmetje (Geen Snoertje Meer) of met een smartphone, waarmee je niet alleen kunt bellen maar ook SMS’en, fotograferen en filmen, internetten en weet ik al niet meer. Zo bellen onze driejarige kleinkindjes af en toe ‘gewoon’ even op en zelfs Max van net 2 jaar houdt hele verhalen voor de telefoon. Opa loopt -nog steeds zonder gsm- behoorlijk achter want hij wacht tot er een mobieltje op de markt komt waarmee je ook je brood kunt roosteren. Tot die tijd maken we gebruik van oma’s Nokia.

Met Max, gaan we naar de lama's oma?

Met Max, gaan we naar de lama’s oma?

Nico

Vakantievreugd

Posted: August 8, 2013 in (Klein)kinderen
Voor de stoomtram

Voor de stoomtram

Ja het is alweer even geleden, maar we moeten jullie natuurlijk wel even op de hoogte houden van wat er allemaal gebeurt en is gebeurd in de vakantie. Begin juli was David bij ons aan het logeren in Ursem en toen kwamen we op het lumineuze idee om op stap te gaan met de trein. Nee, niet met de gewone trein, maar met een stoomtrein. Liever gezegd een stoomtram. Er bestaat namelijk hier in Noord-Holland een antiek lijntje waarop men van Hoorn naar Medemblik tuft en weer terug. Je kunt de hele dag vullen tussen de driehoek Hoorn-Medemblik-Enkhuizen, waarbij je niet alleen boven de rails zit, maar ook een stuk kunt varen of in een 1930 autobus diverse musea kunt bezoeken. Dat vonden we een beetje veel op één (mid)dag. Een telefoontje naar de stoomclub leerde ons echter dat we ook van Wognum naar Hoorn konden rijden. Dat leek ons wel wat! Dus auto geparkeerd op het lege terrein naast ‘station’ Wognum en de stroomtram afgewacht. Feest hoor! Af en toe een grote rookpluim en het gegil van de stoomfluit. Bij het passeren van een spoorwegovergang stapte er een mannetje met een rode vlag uit, hield het verkeer tegen en stapvoets ging het dan over de weg heen. Bij het passeren van de wissels gierde het trammetje het uit, wat David niet zo heel erg kon waarderen. Vaak zat hij met z’n handen voor z’n oren naar buiten te kijken. In tegenstelling tot het ’s morgens gepleegde telefoontje bleek dat de tram ook weer terug reed naar Medemblik via Wognum. Dus konden we na ruim een kwartiertje oponthoud in Hoorn weer instappen en terugrijden naar de plek waar we waren ingestapt. En het is natuurlijk helemaal mooi als je zelf je kaartje mag knippen! Nou was dat kaartje niet erg duur want onze museumjaarkaarten waren er goed voor. Kortom een leuke middag voor opa, oma en David op nostalgische harde bankjes!

Zélf je kaartje knippen!

Zélf je kaartje knippen!

Nico