Archive for the ‘Reizen’ Category

Vliegen

Posted: July 1, 2016 in Reizen

PH-FLEOp 55 dagen na was het gisteren 17 jaar geleden dat ik voor de laatste keer in een Cessna 172 vloog. Het was in de nadagen van mijn carrière als havenmeester op Texel dat ik een fotovluchtje meevloog, dat in totaal 12 minuten duurde… Daarna heb ik wel nogal wat Airbussen en Boeings van binnen gezien, maar het ultieme vliegen in zo’n éénmotorig kistje kwam er niet meer van. Tot de dag van gisteren (30 juni 2016). Ik werd door een oude bekende (Cor) uitgenodigd om mee naar Lelystad te gaan, waar we – wind en weder dienende – een vluchtje zouden maken. En hoewel de regen te pakken was en de bewolking nogal laag hing, startten we in de PH-FLE om 11:48 uur vanaf de natte baan 23 op Lelystad. Eenmaal op hoogte (en zó hoog was dat niet i.v.m. de bewolking, we zijn niet boven de 1000 voet (= 300 mtr.) geweest) zei Cor: “probeer Ursem maar eens te vinden”. Met de dijk van Lelystad naar Enkhuizen als leidraad waren we al snel boven Noord-Holland en via Hoorn was het niet moeilijk om de metropool te vinden. Na een keurig rondje om het dorp zijn we richting Wieringermeer gegaan om te kijken of er nog activiteiten waren op het MLA (Micro Light Aircraft) veld bij Middenmeer. Via Radboud bij Medemblik pikten we de dijk weer op om vervolgens via het Veluwemeer weer op de thuisbasis terug te keren. Het was tijd voor een uitsmijter bij Flantua. Na dit Bourgondisch oponthoud reden we terug naar de hangar om nóg een vluchtje te maken in de PH-ARV. Dit is een tweepersoons vliegtuig dat wordt aangeduid als VLA (Very Light Aircraft). Sommige mensen noemen het ook wel eens een rugzak met vleugels. Dus de deuren van de hangar weer opengeschoven, kist eruit, bijgetankt (eerst “gewone” benzine halen bij een tankstation in een jerrycan) en om 15:40 uur waren we nogmaals los. We vlogen nu meer oostwaarts en al snel was ik eerlijk gezegd de weg kwijt. Gelukkig zat Cor ook aan boord (schouder aan schouder), die al het technisch vernuft dat er voor de navigatie in zo’n kistje is gepropt professioneel kon interpreteren. We zijn langs Kampen gevlogen (heb ik effe gevraagd) en een heel eind langs de IJssel. Via een app op z’n telefoon hield Cor het weer in de gaten en omdat er nogal wat “rommel” onze kant op kwam keerden we onze neus richting Lelystad. Eenmaal geland, na een enerverend vluchtje van 50 minuten, konden we het vliegtuig bij de hangar vanwege de heftige regen amper verlaten en bleven we noodgedwongen achter het plexiglas zitten. Maar ook aan die bui zat een eind, net zoals aan deze nostalgische dag.PH-ARV

Nico

Advertisements

Pollo of pato?

Posted: March 22, 2016 in Reizen
Dit is géén achtkantige bovenkruier

Dit is géén achtkantige bovenkruier

We hebben twee heerlijke weekjes in Spanje doorgebracht. Onze vrienden Arie en Thea hebben in de buurt van Cartagena een caravan op een “finca” (soort boerderij), waar zij overwinteren. Ook voor ons was er een caravan gereserveerd. Dus vlogen we met Transavia naar Alicante, huurden daar een auto (Fiat Panda) en reden in anderhalf uur naar Cuesta Blanca, waar die middag een temperatuurtje heerste van 28,3 graden Celsius! De Finca ligt min of meer tussen de bergen en heeft een eigen micro klimaat. Gingen we naar de stad, dan moesten de vesten of jassen mee, maar bij de caravans liep de temperatuur regelmatig op tot boven de 20 graden. ’s Nachts was het wat kouder, maar onder het dekbed geen probleem. Naast mooie wandelingen zijn we regelmatig naar Cartagena gegaan voor boodschappen, maar ook om lekker te eten. Het was mogelijk om in 45 participerende restaurants/eettentjes een hapje (tapas) en een drankje (meestal rioja) te nuttigen voor € 2,50 per persoon. Leuk en lekker! Aan de hand van een folder met daarop 45 plaatjes van alle gerechtjes zochten we de lekkerste uit. Onze vrienden eten vegetarisch en dat was niet altijd op het plaatje te zien. We gingen binnen bij een tentje, dat een eiergerecht aanbood. De vraag was dan meteen: is dit sin carne (zonder vlees) of con carne (mét vlees)? Dat kon allebei, zei het meisje dat ons bediende. Dus Arie en Thea bestelden sin en wij con. De tapas kwam op tafel en alle vier gerechtjes zagen er exact eender uit. Met de beste wil van de wereld konden wij geen enkel stukje vlees vinden, ook niet onder de minieme slablaadjes. Op de vraag wat het verschil nu eigenlijk was, antwoordde onze Spaanse schone: de snavel! De tapas van onze vrienden bevatte slechts pollo (kip) en dat van ons pato (eend). Toen een kip en een eend getekend op een servetje en aan de serveerster laten zien. Inderdaad, dat was het verschil, knikte ze blij. Niks kip en niks eend, langzaam drong het tot ons door dat Arie en Thea het ei van een kip voorgeschoteld hadden gekregen en wij een eendenei…

Andere (koek) tapas

Andere (koek) tapas

Nico

Van Lotje getikt..

Posted: June 8, 2015 in Reizen
Ons huisje "Tournesol" in Mauroux

Ons huisje “Tournesol” in Mauroux

Nee, dat zijn we niet. We vieren ‘gewoon’ onze vakantie in de vallei van de rivier de Lot in Zuid Frankrijk. Het is 21.40 uur en de staalblauwe hemel kleurt langzaam zilvergrijs om geruisloos over te gaan in een steeds donkerder schakering. Hoogvliegende passagierstoestellen trekken een roze streep aan het firmament. De eerste ster komt aarzelend tevoorschijn. Het constante gekakel van de scharrelkippen en het gekukel van de idem-hanen is verstomd; het gezang van cicaden wordt langzaamaan beter hoorbaar. In de verte roept een koekoek. Een nostalgisch geluid; zijn de koekoeken uit Nederland verdwenen? Hetzelfde geldt voor de gierzwaluw. In groten getale duiken ze ‘gierend’ achter elkaar aan, zoals ze dat vroeger om de boerderij van de buurman deden. Het is nu 22° en de zonnewarmte hangt nog tussen de gebouwen. In de vijver laat de gifgroene kikkerfamilie zich horen en ergens achter ons horen we een vreemd geluid. Het is alsof men met twee stukjes bamboe tegen elkaar tikt. Eerst denken we aan een vogel, maar het moet welhaast een insect zijn. Een soort cicade of krekel. Telkens klinkt hetzelfde toontje en plots wordt het beantwoord door iets of iemand die exact één toontje lager zingt… Snel uitgevoerd biologisch veldwerk leert ons dat het geen insecten zijn, maar padden! We luisteren naar het monotone duet van de wroetmeesterpad. In een later stadium maken we zelfs een paar foto’s van een parend paar! Ik had toch bioloog/ornitholoog moeten worden… Ik ben verdiept in het boek ‘Leven en Lot’ van Vasili Grossman, een boek dat je volgens de kenners moet lezen als je iets van de Russische ziel wilt begrijpen. Weer dat woordje ‘Lot’, maar dan in een andere betekenis. Vladimir Vleermuis fladdert net als gisteren en eergisteren zijn rondjes om de majestueuze kastanjeboom voor ons huisje. Wat een zinderende avond. ‘Zomaar’ op de 28e mei van het jaar des Heren 2015. ’Zomaar’?? Nee hoor, dat is hier zo’n beetje standaard. We zitten in de regio waar onze ome Gerrit in de jaren ’20 van de vorige eeuw een eigen boerderij bezat. Een verhaal dat ooit eens in een boek zal worden vastgelegd. Op een kleine 10 kilometer van die plek (Saux), zitten we nu voor ons huisje in Mauroux. Vakantie te vieren en nostalgische geuren op te snuiven. Een aanrader. Ons huisje behoort tot het landgoed ‘les Gonies’, waar Ton en Mirella Kodden de scepter zwaaien. Ze boeren niet alleen biologisch, maar runnen ook nog eens een restaurant, waar je de producten van hun eigen boerderij voorgeschoteld krijgt. Inderdaad: biologisch en zéér smakelijk! Ze zijn niet voor één gat te vangen; je kunt er een gîte voor 8 personen, voor 4 personen of voor 2 personen huren. Er staan drie compleet ingerichte tenten voor de verwende kampeerder. Glamping heet dat geloof ik. Verder kun je ook met je eigen caravan of tent een plekje zoeken of je zonder al die poespas laten verwennen in een ‘chambre d’hôte’ oftewel voor een bed met ontbijt kiezen. Ze zitten hier al een tijdje en weten de weg en kunnen die ook haarfijn aan hun gasten uitleggen. Les Gonies een Lot uit de loterij…

3 wroetmeesterpadden!

3 wroetmeesterpadden!

Nico

Duitsland

Posted: September 6, 2014 in Reizen
Oostduitse "Speicher" (pakhuis) vol antiek...

Oostduitse “Speicher” (pakhuis) vol antiek…

De laatste week van augustus stond in het teken van een reisje naar Duitsland met neef Piet. We hebben een geallieerde begraafplaats bezocht net over de Nederlandse grens, we hebben de Möhnedam bewandeld die op 17 mei 1943 door ‘the Dambusters’ met een speciale techniek onklaar werd gemaakt, we hebben gezocht naar een gedeserteerde Duitser die in de oorlog ondergedoken zat in Ursem en tussendoor hebben we naarstig gezocht naar oude ansichtkaarten en boeken. Bijna 2000 kilometer gereden want onze zoektocht strekte zich uit tot boven Berlijn vlakbij de Poolse grens. We sliepen drie nachtjes in afzonderlijke hotels in respectievelijk Brakel, Chorin en Salzwedel. Het laatste hotel was wel het leukst. Een oud vakwerk gebouw dat schuin tegen een snelstromend riviertje midden in de stad ligt. De baas van het hotel (zo’n beetje van mijn leeftijd) vertelde ons een mop: twee Nederlanders en een Duitser stapten in het vliegtuig. De Duitser maakte het zich gemakkelijk naast de Nederlanders en trok zijn schoenen uit. “Ik heb wel trek in een biertje”, zei de ene Nederlander. “Wacht maar even”, zei de Duitser, “dat haal ik wel even voor je”. De Duitser loopt richting pantry en één van de Nederlanders pakt zijn schoen en spuugt er in. De Duitser komt weer terug met het gevraagde en gaat weer zitten. “Ziet er goed uit”, zegt de andere Nederlander, “ik lust er ook wel een”. “Komt er aan”, zegt de Duitser en verdwijnt weer naar de pantry. Hij pakt de tweede schoen van de Duitser en spuugt er in. De Duitser komt terug en installeert zich weer in zijn stoel. Dan gaan de lampjes “fasten your seatbelts” aan en wordt de landing ingezet. De Duitser trekt zijn schoenen aan en voelt nattigheid. Hij keert zich tot de Nederlanders en zegt kalm: “jongens, het is inmiddels al bijna 70 jaar geleden dat de oorlog is geëindigd, het wordt tijd dat we met deze ongein stoppen; in elkaars schoenen spugen en in elkaars bier pissen…” Het was dus een leerzaam weekje daar in Duitsland!DSCN4014

Nico

Het moet toch niet erger worden…

Posted: March 23, 2013 in Reizen
Foto door planespotter Piet Alberts

Foto door planespotter Piet Alberts

Op dit weblog schrijf ik niet vaak over luchtvaart. Dat gebeurt weer op een andere plek (www.gemotoriseerd-vliegen.nl onder het kopje “documenten: All Clear”) en zelfs onder een andere naam (noot: dit is niet ter misleiding van de belasting). Edoch nu moet ik toch maar even ‘ons’ ei kwijt. ‘Ons’ ei omdat het mij is aangereikt door Leonie, die dit gekke fenomeen beroepsmatig tegenkomt. Natuurlijk hebben jullie allemaal wel van Corendon gehoord. Een Turkse low-budget luchtvaartmaatschappij (prijsvechter) die u voor een drol en drie knikkers naar Turkije, Egypte, Marokko of Tunesië vervoert. Niks mis mee natuurlijk. Hoe goedkoper, hoe beter. Maar nu komt het: als je een vluchtje boekt en niet goed oplet dan koop je automatisch een boompje voor € 2,50 ter compensatie voor de CO² uitstoot! En wanneer je dat niet wilt en dus ‘ik wil geen boom kopen’ aanvinkt dat komt de volgende zin in beeld: “Nee bedankt, ik wil mijn vlucht niet compenseren. Maar ik beloof plechtig bewust te reizen met respect voor de natuur, cultuur en de bewoners van een land. Ik zal geen schade aanrichten aan de natuur, zodat toekomstige reizigers (waaronder ook mijn familie en eventuele kinderen en kleinkinderen) ook kunnen genieten van de natuur en het land.”  Waar je dan je fiat (ok) aan moet geven…  Nou ik vind het altijd fantastisch om op vakantie in de eerste de beste (klapper)boom een hart te snijden met mijn padvindersmes, daar dan een pijl doorheen en de letters N en A erbij. Dat is pas leuk voor je kinderen en kleinkinderen, vooral als ze twintig jaar later op diezelfde plek komen en dan zien dat ook opa en oma daar zijn geweest… Het moet niet gekker worden. Straks boek je bij Ecoair of Greenflight een reisje en betaal je € 1000,00 extra en krijg je als mededeling: wij hebben een kwart van de Sahara beplant met madeliefjes. Ja hoor, nog effe.

Nico (en Leonie!)

ook van Piet!

ook van Piet!

Rügen en Peenemünde

Posted: October 8, 2011 in Historie, Reizen

 

viereneenhalve kilometer hotel..

Daar speelde zich de vader-zoon midweek af dit jaar. Dinsdagmorgen vroeg stuurde Jeroen behendig zijn grijze Opel Corso (Wir leben Auto’s) richting oost, geholpen door een mevrouw in een kastje. En zo kwamen we op het eiland Rügen terecht, een lang gekoesterde wens na het zien van een intrigerende documentaire op TV. Waarom Rügen? Wel, ooit heeft een man met een snor (dat zijn dus de gevaarlijkste!) besloten dat alle arbeiders vakantie zouden moeten kunnen houden. En hij liet een hotel bouwen van 4,5 kilometer lang! Er heeft nooit ook maar één loodgieter met zijn vrouw gelogeerd, maar het gebouw staat er nog. En dat wilden we wel eens met eigen ogen zien. “Kraft durch Freude” (power door geluk) was het motto van snorremans. Helaas kwamen er wat schermutselingen in Europa om de hoek kijken en konden al die duizenden arbeiders naar hun vakantie fluiten. In plaats van een korte broek en een T-shirtje werden het bruine hemden of strakke uniformen met helmen, koppels en laarzen. Het “kolos van Prora” is nooit helemaal afgebouwd en de (oost)Duitsers zaten en zitten er klaarblijkelijk wel wat mee in hun maag. Slopen kost handen vol geld en afbouwen is niet te doen. Iemand nog ideeën? We hebben twee nachten geslapen in het plaatsje Binz, in “Haus am See”. (Is ook een liedje van). Daar was geen zeep. Weet je hoe Jeroen dat doet? Die smeert zich van top tot teen in met SCHEERGEL van z’n vader! (“Haben Sie auch Seife?” heeft ie nooit geleerd op de lagere school, MAVO, HAVO, HBO enzo). Donderdag zijn we nog dieper noordoost Duitsland binnengedrongen om Peenemünde op het eiland Usedom een bezoek te brengen. Hier zijn de allereerste raketten ontwikkeld. De V-1 en de V-2. Met een busje hebben we een rondleiding van 1,5 uur over de totaal verwoeste voormalige basis gehad compleet met een Duitse spraakwatervalchauffeur. War schön! Vast wel te gebruiken voor een artikel in het onvolprezen luchtvaartblad “All Clear”. De laatste nacht sliepen we bij van der Valk in Zuidbroek om even af te kicken van alle inspanningen. En na 1800 kilometers bracht het Opeltje ons weer keurig thuis. We houden u op de hoogte van de volgende studiereis.

overblijfsel in Peenemünde

Nico

40.000

Posted: September 23, 2011 in Reizen

Kilometer heeft onze zwarte (= geen kleur) Citroën Saxo er ondertussen opzitten.  En dat na anderhalf jaar. Wat hadden we allemaal wel niet kunnen zien als we echt een rondje om waren gegaan? Nou stap in, gordt jezelf vast op de ruime achterbank, dan doe ik de bestuurdersstoel effe naar voren. We gaan met jullie welnemen over de 50e breedtegraad rijden, dan hebben we wat houvast. Eerst even zakken: we gaan van Lille naar Frankfurt en vandaar naar Praag. Die laatste stad staat nog op het verlanglijstje. Jullie zien: we rijden van west naar oost. Via het Tsjechische Ostrava  pakken we de Poolse steden Katowice en Krakow om de Oekraïne in te gaan. Hé dat klinkt bekend! L’viv, Kiev en Charkiv zijn de steden die we aandoen. De eerste twee kennen we (een beetje) en of we Charkiv op het verlanglijstje zetten weten we nog niet. Dan volgen de weidse eh wijdse steppen en toendra’s van het uiteengevallen Rusland. De eerste plaats die een beetje op de route ligt is Volgograd, daarna volgt er een hele tijd niks (saai hoor) tot we in Kazachstan de stad Karagandy tegenkomen. Lijkt me een interessant oord. We gaan de bergen in (trekt de Saxo diesel wel hoor), de Mongoolse Altaj en laten het Bajkalmeer met Irkutsk net links van ons liggen. Rechts ligt Ulaanbaatar, waar ik ook nog wel eens een kijkje zou willen nemen. Even na Komsomolsk houdt Rusland op en moeten we de boot nemen over de Zee van Ochotsk en de Beringzee naar Vancouver Canada. Dan dwars door Canada heen, elanden ontwijkend, gaan we via Winnepeg en Gander Newfoundland weer scheep om de Atlantische Oceaan te overbruggen. Komen we op het zuidwestelijkste puntje van Europa in Land’s End Engeland weer aan. En dan is het nog een peulenschilletje naar huis. Leuk tripje toch? Nee, wij hebben de 40.000 kilometer anders opgesoupeerd; 181x Ursem-Maarssen en 137x Ursem-Amsterdam v.v. Of we liever naar Ulaanbaatar v.v. waren gereden? Eerlijk gezegd: nee. Het (twee)wekelijks weerzien met Kiki en David is onbetaalbaar. En voor een tripje Mongolië per Toepoelev 154 zijn we aan het sparen. We hebben al € 12,75.

Nico