Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Ois

Posted: March 1, 2018 in Uncategorized

Slecht gaan joôs

Hadden we het in mijn vorige artikeltje over ‘rare jongens, die Britten’, we kunnen ook de hand in eigen boezem steken. Zodra de thermometer onder de 0 zakt en de ganzen in V-vorm naar het zuiden vliegen begint het. Wanneer de eerste nachtvorst zich aandient komen in Friesland de rayonhoofden bij elkaar om de ijssituatie tussen de inmiddels beroemde 11 steden te bespreken. IJsmeesters maken zich op om met geavanceerde apparatuur de dikte van de ijskorstjes te bepalen en rekenen uit hoeveel nachten het nog moet vriezen om met een man of 500 op de Bonkevaart te kunnen staan. De brug bij Bartlehiem wordt van een nieuw verfje voorzien. Schaatsen worden uit het vet gehaald en geslepen. Tijdens ieder journaal is het laatste stukje het belangrijkst en kijken miljoenen Nederlanders naar Gerrit Hiemstra en Peter Kuipers Munneke of naar de dames Amara Onwuka of Diana Woei. (Leuke naam trouwens voor een weervrouw). Komt de Russische beer dichterbij? Breidt het hogedrukgebied zich uit? Bij SBS6 doet Piet Paulusma er meestal nog een schepje bovenop en weet je zéker dat het voorlopig niet gaat dooien. We wrijven ons in de handen en genieten al bij voorbaat van de ijspret. IJsclubs haasten zich om de laatste hand te leggen aan de geluids- en lichtinstallatie. Tuurlijk, de ijsbanen lagen half oktober al onder water. Je kunt het nooit weten! Het is waarschijnlijk een onuitroeibaar virusje dat we gezamenlijk hebben opgelopen in voorgaande decennia toen er nog échte winters waren. Ik kan me zelf nog herinneren dat mijn buurman met paard en wagen over het ijs ging en dat je met de auto over het IJsselmeer van Noord-Holland naar Friesland kon rijden. Weken achter elkaar konden we schaatsen en dorpentochten rijden. Het was één groot feest. Overal langs de kant stonden koek- en zopietentjes, waar de snert en de warme chocolademelk niet was aan te slepen. Komt die tijd nog terug? Geen idee. Maar als West-Friezen kunnen we aardig relativeren. Het bijgaande prachtige plaatje laat dit wel zien. Als er maar geen katten op het ijs lopen, want dan gaat het gauw dooien!

Nico

Advertisements

Sunteremaarte

Posted: November 4, 2017 in Uncategorized

beste biet

duizende pôtentiêle Sunteremaartelichies!

Deer keke wai al dage nei uit. Om klokslag voif mochte we den oindeluk ‘rs de woid uit en gonge we lopend nei de Roôie brug. Deer begonne we altoid om zo koeterdekoet richting dorp te gaan, weer de meiste huize bai mekaar stinge en weero je effies gauwerder je tassie vol had. Maar altoid eerst de Walingsdijk, weer wai ok an weunde. Nou hadde wai gien lampions of zuk, maar me vader holde altoid een biet uit. ’t Snokkerste wasze de biete met ’n roôd kleurtje, want die skene zo bar mooi deur. Eerst haalde ie ’n plak van de bovekant erof, maakte deer ’n rookgat in en zette ’t spul nei ’t uitholle weer met twei luizepootjes, zo noemde wai lucifers zien, vast. Als de biet uitholt was, den ging ie an de zoikante Sunte Maarte en de bedelaar uitsnaaie. Je wete wel: hai hakte z’n jassie an tweeë met ze zweerd en gaf ien end an die joôn. Me vader snee ok meistes ’n môlentje erboi. As ’t waxinelichie den anging en we ’t licht uitdede, was dat een allemachtig mooi gezicht. Wai bar groôs maar ’t was voor de nering niet al te best. We hadde teveul bekoiks. Van Dorus van der Lee tot en met vrouw Hille moste we zewat overal effies binnenkomme om de biet zien te leite. En we zonge ok nag hêle lange liedjes en alle keplette. Dat vrat toid. En we ware wel om voif uur begonne te lope, maar om klokslag acht ginge alle deure dicht. En we mochte van thuis niet van die rare liedjes zinge zo as “Sunteremaarte de deur is vast, geef de kirrel op ze bast”. Dat hoorde vezelf niet. D’r ware nag gien Marse, Bounties en Snickers dat wai moste ’t doen met wat moppies, ‘n spikkelasie, ’n hartje, hier en deer ’n zuurtje en af en toe ’n verskrompeld appeltje. En d’r was ’n buuvrouwtje deer krege wai altoid ’n duppie. Die sloege we vezelf niet over! Op ’n keer was ik al zewat weer bai huis en stond ik bar te zinge bai ’n bekende boederai. De boerin deed wat in me tassie en ok heur zeun kwam effe lachend over de koegang nei de deur en stak ok ze hand in me tas. Ik bloid, want dat ware twei vliege in ien klap. Totdat ik thuiskwam en de (zwum)tas omkeerde. De leuke buurjoôn had ’n hand heêl foin koeieheer in me tas stopt en we konne alle snoepies en koekspul weggooie, want d’r zat allegaar heer an. Alliendig de snoepies, die in ’n papiertje zatte, hewwe we houwe. Dat ik most er dun deur dat jaar. Slecht gaan joôs! Gelukkig had me moeder nag ’n onsie Engelse drop in de kast legge dat ik werd zoethouwe met ’n stik of wat van die droppies. ’t Jaar deernei hew ik de boederai oversloege. Ze hewwe den ok niet genôte van moin geskoôlde stem en de weer skitterende biet. Oige skuld, dikke bult!

Nico

 

Cultuur snuiven

Posted: May 4, 2016 in Uncategorized
het schip

Het Schip

De laatste week van april zaten we in Amsterdam. Op een steenworp afstand (als je goed kunt gooien) van het Vondelpark. “Anti-kraak” zou je het kunnen noemen. Een leuke gelegenheid om per benenwagen de stad te bezoeken en er een beetje beter thuis te raken. Op een stief kwartiertje van de voordeur begint de grachtengordel en zit je midden in Mokum. Gewapend met onze museumjaarkaart hebben we de dagen dan ook goed besteed. Foam (fotomuseum), van Gogh (Vincent), van Loon (bankier), Ons’ Lieve Heer op Solder en het Schip (Spaarndammerbuurt) moesten er aan geloven en zijn met een bezoek vereerd. Leuk en leerzaam hoor! Bij het laatst genoemde museum was een zeer verhelderende rondleiding inbegrepen. Het Schip is een gebouwencomplex in de Spaarndammerbuurt, dat speciaal voor de arbeiders werd gebouwd. Woningen, nee een paleis in plaats van krotten (nagebouwd in een container) voor Jan de Werkman, ontworpen door architekt Michel de Klerk. Er werd schande van gesproken. Véél te duur en véél te mooi, maar wethouder Wiebaut sprak dat tegen. En er was zelfs een postkantoor gevestigd onder de woningen. Een revolutie! Hier konden de werklieden vrijdags hun centjes ophalen in plaats van in de kroeg, die meestal eigendom was van de baas… Naast het postkantoor en het nagebouwde krot bezochten we een complete woning zoals die er in de jaren 20 uitzag. (Het hele gebouwencomplex wordt nu gerenoveerd en staat op de lijst van het Wereld Erfgoed.) Wij voelden ons daar wel thuis ja. Een ander zeer spectaculair en onverwacht museum is Ons’ Lieve Heer op Solder. Tijdens een rondvaart door de Amsterdamse grachten (1960?) luisterde ik met open mond naar de gids die over deze schuilkerk vertelde. En ruim een halve eeuw later hebben we de zonder meer spectaculaire binnenkant gezien! Een complete kerk met alles d’rop en d’ran op de zolder van twee woningen, terwijl er aan de buitenkant niets te zien is. Petje af voor die slimme 16e eeuwse Amsterdammers. Heel veel te zien en heel veel te horen middels de gratis audiotour. Aanradertjes dus (omfietsmusea). Het Openbaar Vervoer hebben we links laten liggen en de kuiten aanmerkelijk verstevigd. Het was me het weekje wel!

IMG_2311.JPG

Ons’ Lieve Heer op Solder

 

Nico

Recept

Posted: February 19, 2010 in Uncategorized

 

Een interessant glossy maandblad of een zichzelf respecterend tijdschrift kan niet zonder een kookrubriek. Dus heb ik (eigenhandig) besloten om mijn blog te verrijken met wat kookgedoe. Nou ben ik eerlijk gezegd van huis uit niet zo erg kokerig aangelegd, want thuis werden de piepers en de spruiten in 98,6% van de gevallen door moeder Toos bereid. Daar komt nog bij dat ik twee zusters heb, die in geval van nood de broeder in de zak stopten of de wentelteefjes door de lucht lieten vliegen. Dus koken deed ik alleen bij de verkenners op zomerkamp. Op een houtvuur in een met groene zeep ingesmeerde pan (ja, buitenkant!), die daarna weer redelijk snel schoon te schuren was met duin- en/of rivierzand. Prut schuurt de maag. Zand ook. Ik kán het dus wel. Specialiteit: aardappelen met rabarber en een plak smac. Maar daar krijgen jullie niet het recept van. Houd ik geheim. Wat ik jullie wel in vertrouwen wil laten zien aan de hand van een boeiende fotoreportage is de kunst van het patatbakken. Van het begin af aan, dus zeg maar van de pieper in de schil tot de dampende goudkleurige steeltjes en het toefje mayonaise toe. Vanmorgen sprak ik nog iemand die zei dat hij wèl een frituurpan had, maar nog nooit lekkere patates frites had gegeten uit dat ding. Daarom dit recept en als je alle 10 stappen nauwkeurig opvolgt, weet je binnen een half uur niet wat je eet!

1. aardappel (de Frieslander is uitermate geschikt) 2. schillen 3. afwassen 4. in plakjes snijden en drogen 5. in reepjes snijden 6. voorbakken op 190° Celsius 7. uit laten lekken en af laten koelen 8. nogmaals bakken tot goudbruine status 9. bestrooien met een weinig zeezout, zwarte peper en gedroogde peterselie 10. opdienen met een kwak mayonaise (halvonaise of mayo light doen beslist afbreuk aan de heerlijke smaak en degeneren het product tot een hap snot!)

Het lijkt me dat een kind de was kan doen. Voortaan dus geen patat meer halen (met loempia of foe yong hai smaak) maar zelf de (bij)keuken in! Wat eten we dus morgen? Frafrivani’s!

Franse frietjes van Nico.

Khad het zelf kunnen verzinnen!

 

Nico

 

Syndroom

Posted: December 31, 2009 in Uncategorized

 

Al een tijdje heb ik last van het O.P.A. syndroom. Nooit van gehoord? Kom nou, in Nederlandse medische kringen en ver daarbuiten is het zéér bekend. O.P.A. staat voor: Onbewuste Projectie Aanverwanten. Ik zal jullie een voorbeeldje geven: al jaren droom ik ervan om in een Russische Tupolev door het luchtruim te vliegen. Een Tupolev 134 (2 motoren) of een Tupolev 154 (3 motoren) het maakt mij niet uit! Het zijn natuurlijk wel gedateerde machientjes, maar het lijkt me ontzettend leuk. Russische piloten schijnen ook haakse bochten te kunnen vliegen… Wat gebeurde er het afgelopen jaar? Niet ondergetekende, maar zoonlief Jeroen vliegt Tupolev 154. Van Moskou (Domodedovo Airport) naar Kislovodsk in Noord-Ossetië. Om ogen te meten van Russen, die eigenlijk geen bril kunnen betalen. De stichting Zienderogen in actie. 

Een ander verlangen dat al heel lang wordt gekoesterd is het hebben van een roeiboot. Lekker een rondje Mijzen roeien (13 kilometer) in je eigen boot. Lijkt me fantastisch! Wie roeit en buitenboordmotort er zelfs door de Amsterdamse grachten in zijn eigen (nou, ja voor de helft dan) boot? Niet ondergetekende, maar zoonlief Jeroen! Kijk dat is nou het O.P.A. syndroom: je wilt het eigenlijk graag zelf, maar je kinderen gaan ermee aan de haal of vullen jouw verlangen in hún leven in. Eigenlijk niet eerlijk dus.

Nou heeft Afke al een tijdje last van het O.P.O.E. syndroom: dat is weer wat anders. Ook bekend in medische kringen. O.P.O.E. staat voor: Onbewuste Projectie Op Erfgenamen. Na een bepaalde leeftijd is het niet meer mogelijk om kinderen te krijgen. Of je moet al naar een Italiaanse specialist gaan, die zelfs oma’s van 60+ zwanger weet te krijgen. Het O.P.O.E. syndroom heeft echter behoorlijk toegeslagen in onze familie: èn Leonie èn Judith zijn zwanger!

In april en juli van het volgende jaar hopen we dan ook opa en opoe, pardon: oma te worden!

We zijn ons druk aan het voorbereiden, dan snappen jullie natuurlijk wel. De bijgaande plaatjes laten een beetje zien hoe dat in zijn werk gaat!

We houden jullie op de hoogte. Tot volgend jaar maar weer! Niet op het ijs en denk om de rotjes…

 

Nico

WO II

Posted: October 31, 2009 in Uncategorized

 

Met neef Piet heb ik in het verleden diverse Europese uitstapjes gemaakt: we zagen de invasiestranden van Normandië, we bezochten de slagvelden in België en Noord Frankrijk van de “Grande Guerre” 1914-1918, we gingen zelfs terug naar de Duits-Franse schermutselingen van 1870-1871 en ook Engeland (Halesworth) ontkwam niet aan naspeuringen van de leergierige Mulders. Deze keer was ik met Jeroen op stap met als doel: Auschwitz of in het Pools: Oswiecim. Geen leuke historie, maar toch zeker een bezoek waard. We reisden per Opel Corsa via Garbsen (nacht 1) naar Olawa, waar we een nachtje (2) bij Arek en Beata bleven slapen. Goede bekenden van ons, die inmiddels zijn verblijd met een derde dochter. Na Olawa (net onder Wroclaw) reden we nog een paar honderd kilometer oostwaarts en kwamen we in Auschwitz aan. Wat moet je daar nu over schrijven? Eigenlijk niet zoveel, want het is haast niet in woorden te vangen. Beklemmend, heftig, om stil van te worden. We hebben er heel wat plaatjes van de 24 ex-militaire authentieke gebouwen geschoten. Ook hebben we in Auschwitz een hotelletje genomen. (3) Kun je dan slapen op een plek waar 1,5 miljoen mensen zijn vermoord? Het bleek te kunnen, en we hebben de dag daarop nógmaals het museum bezocht en zijn op eigen gelegenheid naar Auschwitz II Birkenau gegaan. Een gigantisch kamp, voornamelijk bestaand uit lage paardenstallen van hout. Alleen de schoorstenen en de ‘kachels’ staan nog overeind als aanklacht tegen de brute vernietigingsdrift van de nazi’s. Eén rij houten barakken heeft men geconserveerd (of gerestaureerd) om te laten zien hoe het (korte) leven van de opgejaagde niet-Arische mens eruit zag. Compleet met stapelbedden (3-hoog) voor 9 personen (!) In Birkenau kwamen de treinen aan, volgepakt met mensen. Op het ‘perron’ werden de mannen van de vrouwen en kinderen gescheiden en de mensen, die niet konden werken, werden meestal meteen vergast. Zyklon B heette het duivelse gas, waarmee binnen 20 minuten leven werd veranderd in dood. Van de drie gigantische crematoria resten nog slechts ruïnes. De nazi’s hebben geprobeerd de sporen van hun wandaden uit te wissen, maar tevergeefs. Na deze intensieve geschiedenisles zijn we naar Berlijn gereden. Daar hebben we nachtje 4 doorgebracht in een Gasthof te Königs Wusterhausen, waarvandaan we per S-bahn de stad penetreerden. En wéér werden we (op eigen verzoek) geconfronteerd met WO II. Brandenburger Tor, Unter den Linden, Friedrichstrasse, Checkpoint Charlie en het Mauermuseum bezocht. Berlijn moet een zeer levendige en leuke stad zijn, maar wij vonden het (te) koud, erg beton- en glasachtig en we hebben dan ook besloten om er geen tweede dag aan vast te plakken. En zo reden we ’s avonds om een uur of acht (pas) weer naar huis. Na een uurtje 80 km per uur rijden achter een niet in te halen zwaar transport en een klapband met 140 km/uur nét voor de Nederlandse grens en de dientengevolge zelf uitgevoerde garagewerkzaamheden, kwamen we om 04.00 weer thuis… Met veel indrukken, die we langzaam aan het verwerken zijn.

 

Nico

Journalist

Posted: October 23, 2009 in Uncategorized

 

Het is bekend dat ik graag allerlei dingen aan het papier (lees: het scherm) toevertrouw. Anders zou je natuurlijk ook geen blog bijhouden. Bijhouden, ja, dat is het toverwoord. Ik ken mensen, die elke dag ‘s morgens gaan zitten en hun hersenspinsels vastleggen. Nou, zo ver is het bij mij (nog) niet. Maar het is natuurlijk wel zo, dat als je niet regelmatig je blogje bijhoudt, uiteindelijk je al dan niet vaste lezertjes afhaken. Even inloggen: wéér niks. Dus: we loggen niet meer in, want er zal toch wel weer niks te lezen en te zien zijn. Er moet dus toch zoiets als regelmaat ontstaan. Meestal heb ik wel zin om wat onzin op te schrijven, maar als je véél schrijft schiet het blogje er wel eens bij in. En lieve lezers ik heb de laatste tijd nogal wat geschreven!! En ik heb daarvoor ook heel wat kilometertjes afgelegd. Begin september begon het met de 1e Texel Light Aircraft Fly-in. Drie dagen lang heb ik toen het eiland onveilig gemaakt met mijn perskaart en niet alleen een verslag geschreven voor de nieuwe KNVvL uitgave “All Clear”, maar tevens een verhaal over Cor Dijkman Dulkes, de man die zelf een vliegtuigje in elkaar flanste, dat uiteindelijk ‘per ongeluk’ de lucht in ging. Daarna heb ik een huidige postvlucht meegemaakt en beschreven. Hiervoor moest ik per ICE naar Frankfurt, vanwaar we met z’n drietjes een vracht Boeing 747 naar Dubai vlogen. Een halve dag als een prins geslapen in een alle proporties overtreffend hotel en daarna een andere 747 teruggevlogen naar Amsterdam. Of dat leuk was? Niet van die gekke vragen stellen a.u.b. Toen was het eind september en moesten we ‘eventjes’ naar de Oekraïne. Per vliegtuig deze keer omdat we maar drie dagen tot onze beschikking hadden. Dus werd het Dortmund-L’viv met Wizz-air, een Hongaarse prijsvechter. Hoewel de nadruk lag op de relatie Heerhugowaard-Novovolyns’k, heb ik van de nood maar een deugd gemaakt en meteen een verhaaltje geschreven over het mooie vliegveld van L’viv. Twee vliegen in één klap. En u weet: ik ben gek op vliegen. (Vooral gebakken.) De hele maand september stond dus in het teken van reizen en schrijven. Afzien dus! Naast de onbezoldigde inspanningen voor “All Clear” heb ik ook nog wat pennenvruchten geproduceerd voor de Historische Kring Ursem. (Jawel, over een neergestorte Halifax in de Mijzerpolder), alsmede een in het Westfries gesteld verhaaltje over de Noorddijk. En dan hebben we nog een kwartaalblad van de kerk, dat ook kopij verlangde, waaraan we natuurlijk gehoor hebben gegeven in de vorm van: “de groeten uit…Dubai” en wederom een Westfries “stukkie”. Nu weten jullie meteen waarom dit blog even ‘verwaarloosd’ is geworden. Ik had gewoon geen tijd! Komt wel weer… maar eerst ga ik met Jeroen eventjes naar Polen. Met de auto. Mensen bezoeken, historie opsnuiven, vader-zoon relatie verstevigen. Weet iemand nog een goeie baan voor mij? Ik heb een baas nodig om tot rust te komen…

 

Nico

 

Bijgaand fotomateriaal: 4x Texel (doe maar waar je zin in hebt), 4x Dubai (foto’s maken verboden), 4x L’viv (foto’s maken verboden)