Archive for the ‘Winter’ Category

Het krokt

Posted: January 24, 2013 in Winter
Nee, het krokt niet meer

Nee, het krokt niet meer

“Het krokt”, zeg ik tegen Afke. Ze kijkt naar buiten en antwoordt “hè, ja”, terwijl de breipennen gewoon door blijven klikken. Zou er een 40-minner (tegenhanger van de 40-plusser) in de kamer hebben gezeten dan zou hij of zij verwonderd hebben opgekeken. Het krokt??? Ja, lieve lezer dat is een Westfriese uitdrukking die aangeeft dat er af en toe een vlokje sneeuw naar beneden dwarrelt. Ondertussen is het krokken (of krokkelen) allang overgegaan tot echt sneeuwen en is de wereld in een witte vacht gehuld. Niet iedereen vindt dat leuk. Bromberen zeggen dat je er drie keer last van hebt, als het valt, als het ligt en als het verdwijnt. Nou daar zijn de meningen over verdeeld, in ieder geval die van kinderen en van mij… De fervente schaatsliefhebber ziet met lede ogen aan dat het zo begeerde ‘zwarte’ ijs (met dubbeltjes en kwartjes) op veel plaatsen door sneeuw is bedekt en daarom niet of maar heel langzaam aangroeit. We hebben te maken met ‘bom’-ijs, ‘koek’-ijs of ‘zakkertjes’-ijs. Zodra je probeert of het ‘houwes’ is, krijg je een koud en nat pak. Hier spreekt een ervaringsdeskundige! Nou klinkt dat onwaarschijnlijk want wij mochten eerst op het ijs als onze buurman (Jan Zuurbier) met paard en wagen over de ringsloot kon. En gehoorzaam als ik was, hield ik mij daar aan. Ik zal een jaar of 8-9 geweest zijn dat mijn moeder in het ziekenhuis lag en ik wat minder dan anders in het snotje werd gehouden. Iedereen schaatste al op de ringvaart en er was een soort baan geschoven op een breed stuk achter café de Rode Leeuw. Er was veel volk op de been en op de schaats. Tussen de rietstoppels aan de kant van de sloot kon je zo lekker het dunne ijs kapot trappen en dat was leuk. Dus was ik daar druk bezig. De overgang van slootkant naar de betrouwbare dikke laag ijs bestond echter uit koekijs. Opeens kreeg ik hele koude voeten, een natte broek en verdween ik tot mijn middel in het ijskoude water. Omstanders haalden mij fluks uit het water en even later zat ik bibberend bij de snorrende houtkachel. Moraal van dit verhaal: kijk uit voor bom, koek- en/of zakkertjesijs. Voor dat je het weet zak je er door. Wel was het zo dat ik een traditie voortzette; mijn opa Gerrit Jak (schoenmaker te Westbeemster) verdween ooit onder het ijs, werd een paar honderd meter verder via een snel gehakte bijt boven water gehaald, waarna men hem tussen twee mannen ingeklemd een paar rondjes om het huis liet lopen om bij te komen… (een vroeg soort van reanimatie). Hij heeft het overleefd. Maar: voorzichtigheid blijft geboden!

Hoezo schaatsen?

Hoezo schaatsen?

Nico

IJskriebels

Posted: February 10, 2012 in Winter

3 maart 1963Al het nieuws van de wereld is weggedooid ten faveure van koning Winter. De geschreven, digitale en visuele berichtgeving gaat alleen maar over de houdgreep van deze Vorst. Sneeuw zorgt voor overlast, treinen rijden nog maar 1x per dag, als ze dat al doen en het grootste nieuws komt natuurlijk uit Friesland. De rayonhoofden hebben de koppen bij elkaar gestoken, gemeten, nog een keertje gemeten en woensdagavond middels een slechtnieuwsbericht vele tranen laten vloeien. Rare jongens, die Friezen. Vanmorgen vroeg (vrijdag dus) vroor het hier nog 10 graden en voor vannacht staat er weer strenge vorst op het programma. En zondag gaat het pas dooien… Maar ja, die jongens hebben verstand van ijs, denk ik dan maar. Hier in huis kunnen we ’s avonds de ijsmuziek horen, zien we de bouwlampen branden en ruiken we de rokende vuurkorven. Er wordt tot laat in de avond gezellig geschaatst door jong en oud. Maar niet door mij! Ik heb al een bevroren schouder, dus wat moet ik op een bevroren sloot? Trouwens mijn fysiotherapeut raadt het mij ten sterkste af. Toch kriebelt het wel. Mijn laatste toertocht dateert van de eerste tocht die na 3 maart 1963 kon worden gereden. Toen had ik mijn houten noren (doorlopers) verruild voor stalen noren. (En ging voor mij de lol van het schaatsen af!). De stalen jongens zijn in 1994 in rook opgegaan, maar gelukkig heb ik mijn -roestige- doorlopertjes nog. Bij het tevoorschijn halen zie ik dat er zo’n oranje veter ontbreekt. Wat zal er gebeuren als ik ze onderbind? Zal ik het toch nog even proberen, hier vlakbij huis, als de bouwlamp uit is en niemand mij ziet? Nou ben ik niet zo’n gedreven schaatser en ambieer ik echt niet om 200 kilometer tussen Friese steden te ploeteren, maar toch… Ik laat het gezonde verstand zegevieren en pak er een oud fotoalbum bij: kijk daar sta ik, samen met mijn vader en zwager. 3 Maart 1963 een dorpentocht van 70 kilometer. Vanavond nog maar eens flink aan terugdenken en dan vannacht… de tocht nog maar eens overdoen. Lijkt me een leuke droom.

Nico

Groene vingers

Posted: January 29, 2012 in Winter

frumelia's

Het is jullie wel bekend dat ik niet van die groene vingers heb. Tulpenbollen worden te laat of in het geheel niet geplant. Verder kan ik wel een narcis van een gladiool onderscheiden. Maar over het algemeen duid ik de bloemetjes in onze en andere tuinen aan met de naam ‘frumelia’s’, wat overeenkomt met ‘ik weet de naam niet’.  Nu komt het probleem: de dit jaar tijdig in de grondgestopte bolletjes (sommige mochten de naam niet hebben en zagen er uit als ingedeukte konijnenkeutels) staan al een centimeter of vijf boven het maaiveld! Net zoals u dacht ik dat we de winter wel door zouden rollen zonder ijs en sneeuw, maar sinds gisteren lijkt dat zeer onwaarschijnlijk. De weermensen zoals Peter Timofeef, Piet Paulusma, Marjon de Hond, Helga van Leur en niet te vergeten Jan Visser zien strenge tot zeer strenge vorst in hun glazen bol (als je ‘m schudt, dan sneeuwt het) en wat gebeurt er nu met mijn frumelia’s? Ik vrees met grote vreze, dat de frais er straks overheen kan. Er staat hier of daar bij de buren nog wel een aftandse Agria. Of zijn ze bestand tegen 10 graden vorst en meer? De tijd zal het leren! Bijgaand maar weer eens twee foto’s, bij een vorige poging om er méér te laten zien, liepen alle bijschriften jammerlijk door elkaar en moest ik me dus beperken tot twee stuks. Vandaar. Dus foto 1 is een plaatje van de frumelia’s, zoals ze er nu bij staan en foto 2 is er een van mijzelf met m’n nieuwe kortstondige hobby: duiven melken. Was nou ook niet echt wat ik zocht… Ik houd het voorlopig bij het schrijven van artikeltjes over luchtvaart, historie en Westfriesigheden of een combinatie daarvan. Dat doe ik met twee vingers in mijn neus. Tóch groene vingers dus!! (best gaan joôs)!

hoe melk je een duif?

Nico

Einde van het jaar

Posted: December 30, 2010 in Winter

 

Er ligt er nog zegge en schrijve één! Eén zakdoek. Het overige dozijn ligt volgesnoten in de wasmand. Over volgesnoten gesproken: een zakdoek wordt in plat West-Fries een snotvod genoemd. Met een d volgens mij. Maar het meervoud is weer snotvotten en geen snotvodden. Zou het meervoud dan met dt geschreven moeten worden? Wat maakt het ook uit. Ik voel me een beetje grijs. Net zo grijs als op een paar van die foto’s met eenden, die hiernaast onder hetzelfde kopje staan afgerukt (foto 6 en 7). Beetje lappemanderig, vol hoofd, lopende neus, kouwe voeten, gekuchel. Dus zit Mulder met een plaid en kruik op de bank te lezen, TV te kijken en heeft verder weinig zin in wat anders. Komt dus niks uit z’n handjes. Maar omdat het bijna 2011 is toch nog maar even achter de laptop om een laatste stukje voor dit jaar te schrijven. Een mooi jaar. Met twee kleinkinderen in de wieg en inmiddels in een bedje, maar de meesten van jullie hebben dat wel op onze kerstkaart(en) gezien. Ja, twee stuks dit jaar.  Oma Mulder was niet gecharmeerd van de Airbus A330-203, waarin opa Mulder van Kinshasa naar Charles de Gaulle Parijs vloog…  Ze zei er hele rare dingen over. Zó raar dat ik maar weer op hangende pootjes naar de hofdrukkerij ben gegaan met nog een ontwerpje. En dat zette ons huwelijk weer op de rails. Voordat ik jullie allemaal een fantastische jaarwisseling en een smashing 2011 wens: kijk nog even naar de winterse taferelen hiernaast. En naar de plaatjes van net voor de winter en tenslotte ook naar de decemberse gezelligheid in huize Mulder. Wat zal 2011 ons brengen?

Nico

Winterse praatjes en plaatjes

Posted: February 12, 2010 in Winter

 

“Waar blijven je sneeuwfoto’s? Of heb je die niet gemaakt?” Zomaar een rechtstreekse vraag van een bloglezeres, die we tijdens de toneelavond ten bate van het Rode Kruis tegen het lijf liepen. Nou, de toneelavond viel wat tegen. Het ging over een huisarts, die méér op had met zijn assistente (vervelend mens zeg) dan met zijn patiënten. Oké, het was voor het goede doel en het is zaak om af en toe je gezicht te laten zien tijdens activiteiten in het dorp. Laat ik het erop houden dat het grijze haren gehalte behoorlijk hoog lag. Dus vielen we niet al te zeer op.

Ja, het wintert al sinds 17 december toen we verrast werden door een dik pak sneeuw. Tuurlijk foto’s gemaakt, maar eigenlijk geen tijd gehad voor m’n blog. (Kost natuurlijk trouwe lezers..) Eerlijk gezegd schrijf ik me een slag in de rondte, maar nog steeds zonder dat daar enige vorm van vergoeding tegenover staat. Geen probleem, ik geniet er óók van! De gekste dingen komen op mijn pad en ik voel me af en toe zo’n beetje Peter R. de Vries, maar dan anders. Vandaag trouwens voor de eerste keer op het ijs gestaan. Vanmorgen vroeg vóór 07.00 uur. Nee, niet om te gaan schaatsen zodat niemand mijn gekrabbel in de marge zou zien, maar om de badmeester wakker te maken. Van 07.00-08.00 zwemmen de ‘vroege vogels’ altijd in het Koggebad (zoals jullie allang al weten) en vandaag had Ted (dbbvnh) de deur weer achter zich gesloten. Stonden we daar met onze sleutels op de deur te tikken. Niet te horen natuurlijk in dat bad vanwege de heftige golfslag, de pruttelende koffiepot en het zangtalent van de reeds genoemde bbvnh. Nou is het hele zwembad beveiligd door hoge hekken en prikkeldraad, dat ze in Afghanistan niet konden gebruiken, dus ben ik met gevaar voor eigen leven, in het donker, maar over het vervaarlijk krakende ijs richting raam gegaan, alwaar ik de aandacht van de bezige bbvnh kon trekken. Gelukkig, 3 minuten later lagen we in het aangenaam verwarmde bad onze baantjes te trekken. Borstcrawl, vlinderslag, verbeterde schoolslag en hondjest hebben echt geen geheimen voor ons. Dus het was weer feest. Jammer dat Ted ons zo laat opmerkte. Kostte toch wel een zevental minuten, die we beter hadden kunnen gebruiken op onze zwemvliesspierenbundels op peil te houden. Als tegenprestatie vandaag maar even drie keer opdrukken. Je moet je conditie toch zelf blijven stroomlijnen, een ander doet het niet voor je. Hiernaast (eindelijk) de sneeuwplaatjes van 2010. Ja, jullie hadden gelijk: de vorige winter (schaats) foto’s waren van vorig jaar, wakkere lezers!

 

Noot: dbbvnh betekent: de beste badmeester van Noord-Holland!

 

Nico

Wintermijmeringen

Posted: January 24, 2010 in Winter

 

De conversie van de houten doorloper naar de hoge stalen noor is mij slecht bevallen. Eerlijk gezegd verloor ik de lust om te schaatsen ergens in een winter ná 1963, toen ik op doorlopers met mijn vrienden dorpentocht na dorpentocht schaatste. Vóór de hoogmis van 10.00 uur hadden we soms al 25 kilometer in de benen. Maar de euforie van de nieuwe glimmende stalen noren verdween als sneeuw voor de zon tijdens de eerstvolgende dorpentocht. Het ging niet. Het was een martelgang. De laatste vier kilometer moest ik me door een jonger dorpsgenootje laten duwen en dat kostte me zelfs nog een harde gulden.

Dwarrelende sneeuw, smalle polderslootjes, het stereotiepe geluid van het pingelende ijs, de buigende riethalmen, een in elkaar gedoken roerloze blauwe reiger en de dampende snert bij de stempelhokjes. Ik droom er nog regelmatig van. Vooral als Koning Winter het land in zijn ijzige greep heeft.

De beste plek om te schaatsen is voor mij nu: “achter de kachel”. Mijmerend kom ik met sneeuw opwerpende schaatsen de stempelplaats binnen stuiven, inschrijfkaart om m’n nek, buig naar voren, krijg een blauw, rood of groen stempel en ben weer weg. Links, rechts, links, rechts. Het kistje met medailles moet uiteindelijk worden omgeruild voor een grotere. Mijzerpoldertocht, Ursemmerpoldertocht, Eilandspoldertocht, de andere namen zijn me ontschoten. Gek, die medailles kan ik nergens meer vinden. Speelde zoonlief voeger zo leuk mee. Zeker in de zandbak verdwenen. Wat niet is verdwenen zijn de herinneringen. Mooie herinneringen met daarom heen een klein randje witte rijp…

 

Nico

Winter

Posted: December 26, 2009 in Winter

 

Zeker wel in de krant gelezen dat de omzet winterwortels een ongeëvenaarde hoogte heeft bereikt? Oorzaak: sneeuwpoppen. Een sneeuwpop zonder neus kan natuurlijk niet. Dus betalen we nu voor een winterpeen in plaats van € 0,20 het vijfvoudige… Ook al gehoord dat de kolenmijn Emma in Zuid-Limburg, die eind 1973 is gesloten, weer is geopend? Dit om aan de vraag naar eierkolen en anthraciet te voldoen. Inderdaad! Een sneeuwpop zonder eierkool-ogen en anthraciet-mond is letterlijk ook geen gezicht. Vandaar…  Nou, voordat ik nog meer klinkklare onzin ga spuien op dit anders zo serieuze blog, maar even een door ijs en sneeuw geïnspireerd gedichtje voor de literatuurliefhebbers onder ons:

 

Vlokken komen uit één punt

en vliegen stuk tegen de ruiten,

je wilt naar huis, zo snel je kunt;

binnen is comfortabeler dan buiten.

De aarde krijgt een prachtig dek,

zacht en wollig, glad en wit,

roerloze reigers naast een hek,

waar ook een kouwe kauw op zit.

De molens staan stijf in’t landschap,

de wieken stram als plots bevroren,

hier en daar iets als een voetstap

nauwelijks in ’t dempend wit te horen.

De sloten dicht door strenge vorst,

de lucht lijkt vol kristallen pegels,

een knotwilg scheef een sneeuwhoed torst

volgens oud-Hollandse winter-regels.

De kachel snort, de koffie geurt,

men schaatst al hier en ginter;

kijk eens hoe mooi de lucht steeds kleurt…

Jongens, het is weer winter!

 

© Nico