Talent

Posted: March 13, 2017 in (Klein)kinderen

Is overduidelijk aanwezig binnen de familie. Neem nou Kiki, onze 6-jarige kleindochter. Ze heeft laatst een staatsieportret van ons gemaakt. Kijk maar eens goed naar het plaatje. Ze heeft ons afgebeeld als een koninklijk paar. En dat is niet zo gek natuurlijk als je weet dat er blauw bloed door onze aderen vloeit. Laten we eerst oma eens onder de loep nemen. Naast een kroon met drie hartvormige edelstenen (robijnen?) wordt haar nek gesierd met een dikke bloedkoralen ketting, haar lievelingsbijouterie. Haar linkerhand laat een flonkerende gouden ring zien en om haar rechterarm zo te zien een horloge uit de Kijkshop. En kijk nou eens naar dat uitbundige T-shirt! Met print, waarop Kiki zichzelf heeft afgebeeld. Ook het rokje is van een oogverblindende bloeiende schoonheid. En hoewel oma niets met paarden heeft, lijkt het alsof ze zich al jaren voortbeweegt op de rug van zo’n viervoeter. De panty past naadloos bij de rest van de outfit en de schoenen komen duidelijk uit de PC Hoofdstraat. Dan even naar opa. De kroon is wat vorser en in tegenstelling tot oma missen hier de wimpers en de rode lippenstift. U kijkt recht in de ogen van een blijde man. Aan de rechterhand ook een geelgouden ring en het frappante is dat de linkerhand niet is te zien. Het ‘uitsnijden’ van een gedeelte van een doek wordt in de kunstwereld gezien als de ultieme vorm van artistieke expressie en dat getuigt van zeer veel talent. Dan het T-shirt van de koning, eh.. opa. Onder de koninklijke N een prachtig vliegtuig. Aan de kleuren en de vorm te zien een dikke Jumbojet van de KLM. De strakke pantalon heeft een nogal overduidelijk gulp. Of het hier gaat om een rits, een serie knopen of een deurklink is niet helemaal uit de verf te destilleren. De schoenen daarentegen zijn vorstelijke stappers met hak. Om geen verwarring te stichten heeft Kiki, die al kan schrijven!, er ook nog even bij gezet wie nu wie is. Opa Nico met twee pijlen en oma Afke. Ja, best moeilijk natuurlijk als je pas hebt leren schrijven, is het nou met een korte of een lange v? Dit kunstwerk is te bewonderen in Mulder’s galerie en niet te koop. Wél kunt u de artieste vragen of ze eventueel ook van u een portret zou willen schilderen. Na schooltijd heeft ze af en toe nog wel een uurtje over…

(Opa) Nico

Advertisements

Goed verzekerd!

Posted: February 1, 2017 in Historie
het waardevolle document

het waardevolle document

Bij het opruimen van wat kasten kwamen we een polis voor een levensverzekering op mijn naam tegen. Mijn ouders hadden op 1 juni 1948 voor mij een 30-jaar lopende verzekering afgesloten voor een bedrag van één honderd gulden en “zulks tegen betaling van een premie groot vijftien cent per maand”. Dat lijkt een lachertje, maar vergis je niet. Zij betaalden toen bijvoorbeeld drie gulden en tien cent per week huur… In augustus 1974, toen het financieel wat beter ging hebben ze in één klap de resterende premie betaald (tot 1 juni 1978) en waren ze zes gulden 90 armer. De verzekering was ondergebracht bij de ERK, de Eerste Roomsch-Katholieke Levensverzekering Maatschappij N.V. gevestigd te Nijmegen. Ik herinner me nog een kalender van de ERK, die in de slaapkamer van mijn ouders hing. Er stond een vogel op die zijn jongen voedde met bloed van zichzelf. Mijn moeder vertelde me dat het een pelikaan was, die bij gebrek aan voedsel, haar eigen jongen op deze manier in leven hield. ’t Veilige nest was de slogan. Een mooie symboliek! Een beetje nieuwsgierig of de ERK nog te traceren was, ben ik op internet gaan zoeken en jawel hoor. Ondergebracht bij a.s.r. de verzekeringsmaatschappij voor alle verzekeringen. Het zou zo maar eens kunnen zijn dat de polis wordt uitgekeerd, dus een e-mailtje naar Utrecht verzonden. En jawel, een berichtje terug met de mededeling dat er exact € 45,00 (= fl. 100,00) klaarstaat voor mijn erfgenamen, mits ik mijn laatste adem heb uitgeblazen… Dat viel dus een beetje tegen. Stilletjes had ik gedacht dat er wel enige indexering zou zijn losgelaten op het verzekerde bedrag, maar helaas. De ERK en later de fusiepartners en tenslotte a.s.r. hebben “goed” op het geld gepast. En hoewel de ERK ook nog pocht dat er geen betere manier van sparen is dan het sluiten eener levensverzekering bij deze maatschappij en dat er zekerheid is door veilige grondslagen en beleggingen, heb ik toch zo mijn twijfels. Hoeveel van deze polissen zijn bij het oud papier geraakt? En wie plukt daar de vruchten van? (oh nee, dat is een andere verzekering). Van de uit te keren € 45,00 kun je op dit moment 57 postzegels kopen en dat worden er elk jaar minder… Niet van die grijze alstublieft, zo kleurig mogelijk!

Nico

N.B. Fl 100,00 in 1948 zou in 2015 een ‘koopkracht’ opleveren van fl 1006,43 oftewel € 456,70…

Geheimzinnig kastje

Posted: January 1, 2017 in Omgeving
Interessant?

Interessant?

Op mijn rondje Mijzerdijk, Schermerhorn, Schermerdijk valt mijn oog ineens op een kastje. Het lijkt een aan een paal gemonteerde houten brievenbus, ‘zomaar’ langs de kant van de weg. Weliswaar precies tussen de plekken waar ooit twee achtkante binnenkruiers van de totaal 52 molens stonden, die van het Schermeer de Schermer hebben gemaakt, maar die zijn al voor mijn geboorte tot de grond toe afgebroken. Er woont dus geen kip. Stond dit kastje er al een tijdje, of ben ik er achteloos langs gelopen, zonder het een blik waardig te keuren? Ik word nieuwsgierig en mijn ongebreidelde fantasie gaat (samen met mij) aan de loop. Misschien is het wel een soort postbus waarin Russische spionnen hun microfilmpjes achterlaten, die dan weer worden opgepikt door in regenjassen gehulde Russen in een geblindeerde Lada. Ja, je weet het maar nooit. Ik licht de klep op en zie tot mijn verbazing een etuitje en wat staaldraad. Er komt een auto aan, dus doe ik snel de klep weer dicht. Ik mocht eens worden aangezien voor een rode spion. Een dag later herhaal ik mijn favoriete rondje en licht nogmaals het deksel op. Iemand anders is mij vóór geweest, er ligt bovenop het etuitje, een verrekijker(tje) in het kastje, stevig verankerd aan een staaldraad, die lang genoeg is om het optisch instrument naar manshoogte te brengen. Ik probeer door het apparaat, waarop 10×25 staat, te kijken, maar dat lukt niet. Mijn ogen staan niet dicht genoeg bij elkaar. Waarschijnlijk is hij voor een kind van een jaar of 10 ook te klein en ik snap dus helemaal niet, waarom die kijker daar is opgeborgen. Om kinderen van 4 tot 8 jaar naar de vogels te laten kijken in de haaks op de dijk liggende molensloot? Geen idee! Ik stop de kijker weer keurig in zijn jasje en doe de klep dicht. Vreemd. Weer zie ik in gedachten mannen met grote bontmutsen en borstelige wenkbrauwen iets in en uit het zwarte houten kastje doen of halen. Moet ik de politie verwittigen? De dag daarna wandel ik weer fluitend over de Schermerdijk. Bij het geheimzinnige kastje aangekomen, zie ik dat de deksel met een groot zilverkleurig cijferslot is afgesloten! Nu wordt het helemaal interessant. Wie kent de code van dit slot? Welke geheimzinnige, ondergrondse beweging gebruikt deze bergplaats als hun ontmoetingspunt? Ik moet u het antwoord schuldig blijven, maar mocht u méér informatie hebben, dan houd ik mij ten zeerste aanbevolen.dscn5944

Nico

Ouwe wijven zomer

Posted: December 12, 2016 in Natuur
De heenweg over de Mijzerdijk

De heenweg over de Mijzerdijk

Zaterdag 19 november loop ik door de Mijzerpolder naar Schermerhorn om via dat dorp en de Schermerdijk weer terug te keren naar huis. Het is mijn meest favoriete rondje de laatste tijd. Een wandeling van vijf kwartier en als ik het op mijn heupen heb, enige minuten korter. Op de heenweg zie ik links zo’n beetje alle weide- en watervogels van Nederland en ben ik – omdat ik onderdijks loop – enigszins beschut tegen de meest uit zuidwestelijke richtingen waaiende polderwind. Terug heb ik dan het windje mee en kijk ik links uit over de Schermer, voorheen met een e extra (Schermeer), naar grommende tractoren en bezige boeren. Maar wat ik die zaterdag meemaak, moet ik even aan jullie vertellen. Het is zo’n beetje drie graden boven nul, het heeft ’s nachts gevroren, maar het zonnetje doet naarstig haar best, het is vandaag windstil en uitermate mooi wandelweer. Op de Mijzerdijk gekomen wordt ik bijna gelijk geconfronteerd met in de lucht zwevende draden, die langzaam mijn pad kruisen. Lange zilverkleurige draden, die min of meer oplichten door de zon en soms zelfs mijn gezicht raken. Voelt wat kleverig aan en doen denken aan ‘gewone’ spinraggen. Ik tel er in korte tijd wel meer dan 25. Thuisgekomen (na een uur en een kwartier) eerst maar eens de biologieboeken ingedoken om dit natuurverschijnsel te ontrafelen. En ja hoor, het is een bekend fenomeen. In Oostenrijk wordt het de ‘Altweibersommer’ genoemd, vrij vertaald de ‘Ouwe Wijven Zomer’, die af en toe ook wordt aangeduid als het vijfde seizoen. Het is ’s nachts dan al behoorlijk koud, maar overdag voelt het nog zomers aan. Kleine in het najaar geboren spinnetjes laten zich door de luchtstroom (wind kun je het niet noemen) meevoeren naar een hopelijk beschutte plek om te overwinteren. Niet alleen in Oostenrijk maar ook hier bestaan er allerlei sagen en mythen die de draden moeten verklaren. Er worden heksen met harige wratten, trollen en zwevende bosfeeën uit de kast gehaald. Maar het woord ‘weiben’ schijnt in het Oudduits ook gewoon ‘weven’ te betekenen en houden wij het dus maar gewoon op zwevende spinnendraden. Thuisgekomen eerst maar eens twee minieme spinnetjes uit mijn haar gehaald. Of die deze winter zullen overleven valt nog maar te bezien.

En de terugweg via de Schermerdijk

En de terugweg via de Schermerdijk

Nico

Gedwongen solliciteren

Posted: November 15, 2016 in Dagelijks leven
de "affertensie"

de “affertensie”

We zijn de kamer aan het opruimen in verband met wat interne aanpassingen zoals behangen, witten en een nieuw vloertje. Dus ALLES moet de kamer uit en worden alle kasten en kastjes leeggehaald. Wat heeft een mens een tr… pardon, spullen. Zo komen we bijvoorbeeld een map tegen met 82 sollicitaties én de bijbehorende uit de krant geknipte advertenties, uit de tijd dat ik op straat stond en van de ww mocht profiteren. Wat moeten we ermee? Even doorbladeren en dan maar bij het oud papier en het plastic mapje in de oranje bak. Nee, één van de sollicitaties wil ik eigenlijk wel graag aan jullie laten lezen. Het was een uiterste poging om op te vallen en alsnog aan de bak te komen. Het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen zocht o.a. publieksmedewerkers voor 32 uur per week. Een kolfje naar mijn hand en om óp te vallen heb ik de sollicitatiebrief in het West-Fries geschreven: “Beste mense, Jelui hewwe niet vedder te zoeke! De nuwe knecht voor ’t pebliek (publieksmedewerker 32 uur) is vonde. Neidat ik de affertensie zien had in de krant, docht ik bai m’n oige, da’s net wat voor moin. In ’t verlede hew ik alders in ’n museum werkt, zien. Wai hewwe op Texel weunt en deer was ik zogezoid havemeister op ’t vliegveld. Nei, gien bôte, vliegtuige! Deer had je ok ’n museum met alderhand oud spul uit de vliegerai en oftig hew ik deer ’n klas met joôsies rondloid. En keertcluppies enzo. Hunnie vonde ’t skitterend en ik ok. Dat ik hew al heêl wat jaartjes ervaring. Ik praat en ik skroif West-Fries, maar ik ken vezelf ok ABN prate en skroive. I do speak and write English. Ich spreche und schreibe Deutsch. Je parle et j’écris Français. Dat jelui kenne je voordeêl deer mee doen. Skroive is moin ok niet vreemd dat je kenne me ok op are fronte inzette. Loikt ’t jelui wat? Moin wel! Baigaand ok nag m’n leivensloop. Nei ruim veertig jare werke hew ik d’r nag bar veul zinnighoid an om bai jolle an de slag te gaan. Leite jelui me wat wete? Den kroige jelui de groete van: etc. ” De brief werd verstuurd op 14 januari 2010 en het – nietszeggende – antwoord kwam op 4 februari per mail. Jammer hè? Ze weten nog steeds echt niet wat ze gemist hebben… (móin dus!)

het antwoord...

het antwoord…

Nico

Doorzettertje

Posted: October 1, 2016 in Natuur

dscn5767Begin van de zomer hebben we wat zonnebloemzaadjes in een potje vertroeteld en opgekweekt. Toen ze plantrijp waren hebben we ze in de tuin uitgezet. Een stuk of tien. Dat was géén succes. Plantje na plantje verschrompelde. Op één exemplaar na. Daar kwamen zelfs nieuwe frisse blaadjes aan, maar dat was niet van lange duur. Slijmsporen lieten zien dat de jonge zonnebloemblaadjes een traktatie vormden voor één of meerdere slakken. De stiekeme vreetfestijnen vonden (en vinden!) ’s nachts plaats, want overdag zien we nooit een slak. En omdat wij niet op alle slakken zout leggen, gaan we echt niet ons bed uit om met een schijnwerpertje en een pak Jozozout om drie uur ’s nachts te kijken of we de snoodaards kunnen betrappen. De onderste blaadjes werden dus gereduceerd tot kale nerfjes, maar het plantje gaf niet op. Het produceerde (waarschijnlijk ook mede door onze groene vingers, maar dat terzijde) nieuwe blaadjes, maar ook die vertoonden al snel sporen van vraatzucht. De slakken namen niet eens de moeite om hun sporen uit te wissen, want wederom waren (en zijn) de slijmsporen duidelijk. In het Frans heet een zonnebloem een “tournesol”, van het werkwoord tourner (draaien) en sol (zon). Een zonnebloem keert zich namelijk steeds naar de zon toe. Als je ooit eens een dagje naast een zonnebloemveld in Zuid-Frankrijk je tentje opzet, dan zie je de kopjes van zonsopgang tot zonsondergang meedraaien. Nou is onze zonnebloem geplant op een plek waar de zon niet komt. Tegen een schutting aan de noordzijde van onze landerijen. Daarom hebben we nooit gedacht dat het plantje zou gaan bloeien. Maar op een mooie ochtend tijdens deze Indian Summer zagen we tot onze verbazing dat er kleur komt aan het inmiddels 32 cm hoge, bijna bladloze plantje! Er komt een bloem, een echte zonnebloem! En dat begin oktober. Van de week neem ik een dagje vrij en ga dan op een kruk naast de zonnebloem zitten, om te zien of ie ook de baan van de laagstaande herfstzon volgt. Misschien heeft zo’n bloem wel een fytologisch (basic) instinct, hetgeen door mij word ontdekt! Kan ik daar binnenkort op afstuderen aan de avond-universiteit van Akersloot. Moraal van het verhaal: als je nooit opgeeft, ga je vanzelf bloeien.dscn5853

Nico

Overheidsbemoeienis

Posted: September 12, 2016 in Historie
volgens het "Koggennieuws"

volgens het “Koggennieuws”

In mijn jeugd was – op zomerse dagen – de witte brug bij Oudejans een trekpleister. Er werd gezwommen, van de leuning gesprongen en gedoken onder het toeziend oog van veel belangstellenden. Genieten met hoofdletter G. Soms zag je een rat voorbij zwemmen of kruiste een dikke, drijvende drol je pad. Maar we bleven zwemmen! Jongens èn meisjes. Bij het verlaten van het water, wist je precies waar je je voet op een steen kon zetten, want wat meer naar rechts lagen heel veel bierdoppen in het water en dat deed zeer. Natuurlijk haalde iemand zijn voet wel eens open aan een kapot bierglas dat in die tijd ook rücksichtlos de ringvaart in ging. Even spoelen in het ondoorzichtige water, afdrogen en naar huis voor een pleister. Hiervan kunnen waarschijnlijk diverse Ursemmers getuigen. Maar er is nog nooit een Ursemmer verdronken door het zwemmen in de ringsloot, het duiken van de leuning of het met z’n drieën tegelijk duiken vanaf de Schermerdijk. (Jij links, ik het midden en jij rechts…). Oh ja, het verhaal gaat dat Arie Mak ooit met zijn hoofd in een oude kachel dook en dat alleen zijn benen nog boven water te zien waren. Een verhaal dat mijn vader ook zo nu en dan opdiste tijdens feestelijke gelegenheden. Broodje aap als je het mij vraagt. Ruim een halve eeuw later blijkt volgens het Koggennieuws dat brugspringen gevaarlijk is, niet verstandig en…verboden!! Overheidsbemoeienis van de bovenste (duik)plank als ik zo onbescheiden mag zijn. Volgens de gemeentewoordvoerder zit het gevaar in passerende boten (de meeste Ursemmers hebben goede ogen èn oren), stroming van het water (een mui in de ringvaart???) en voorwerpen die op de bodem liggen (liggen die oude kachels er nu nog?). Verder hebben omwonenden overlast van de zwemmende jeugd en de brugspringers. Dat kijkt me een beetje overdreven. Maar de politie controleert actief op overtreders van de gemeentelijke bepalingen. Dat kost ons natuurlijk geld. Mijn voorstel: met dat geld de firma Schilder de ringsloot even laten opschonen en uitdiepen bij de witte brug en bij de groene brug (die inmiddels ook wit is). Twee natuurlijke zwembaden gecreëerd. Iedereen blij. Als er geld over is: roestvrij stalen trappetjes er bij om uit het water te klauteren. Als ik in de gemeenteraad zat zou ik het wel weten: een gratis advies van een extern, ervaringsdeskundig bureau. Meteen doen!

overbodig?

overbodig?

Nico