Gedwongen solliciteren

Posted: November 15, 2016 in Dagelijks leven
de "affertensie"

de “affertensie”

We zijn de kamer aan het opruimen in verband met wat interne aanpassingen zoals behangen, witten en een nieuw vloertje. Dus ALLES moet de kamer uit en worden alle kasten en kastjes leeggehaald. Wat heeft een mens een tr… pardon, spullen. Zo komen we bijvoorbeeld een map tegen met 82 sollicitaties én de bijbehorende uit de krant geknipte advertenties, uit de tijd dat ik op straat stond en van de ww mocht profiteren. Wat moeten we ermee? Even doorbladeren en dan maar bij het oud papier en het plastic mapje in de oranje bak. Nee, één van de sollicitaties wil ik eigenlijk wel graag aan jullie laten lezen. Het was een uiterste poging om op te vallen en alsnog aan de bak te komen. Het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen zocht o.a. publieksmedewerkers voor 32 uur per week. Een kolfje naar mijn hand en om óp te vallen heb ik de sollicitatiebrief in het West-Fries geschreven: “Beste mense, Jelui hewwe niet vedder te zoeke! De nuwe knecht voor ’t pebliek (publieksmedewerker 32 uur) is vonde. Neidat ik de affertensie zien had in de krant, docht ik bai m’n oige, da’s net wat voor moin. In ’t verlede hew ik alders in ’n museum werkt, zien. Wai hewwe op Texel weunt en deer was ik zogezoid havemeister op ’t vliegveld. Nei, gien bôte, vliegtuige! Deer had je ok ’n museum met alderhand oud spul uit de vliegerai en oftig hew ik deer ’n klas met joôsies rondloid. En keertcluppies enzo. Hunnie vonde ’t skitterend en ik ok. Dat ik hew al heêl wat jaartjes ervaring. Ik praat en ik skroif West-Fries, maar ik ken vezelf ok ABN prate en skroive. I do speak and write English. Ich spreche und schreibe Deutsch. Je parle et j’écris Français. Dat jelui kenne je voordeêl deer mee doen. Skroive is moin ok niet vreemd dat je kenne me ok op are fronte inzette. Loikt ’t jelui wat? Moin wel! Baigaand ok nag m’n leivensloop. Nei ruim veertig jare werke hew ik d’r nag bar veul zinnighoid an om bai jolle an de slag te gaan. Leite jelui me wat wete? Den kroige jelui de groete van: etc. ” De brief werd verstuurd op 14 januari 2010 en het – nietszeggende – antwoord kwam op 4 februari per mail. Jammer hè? Ze weten nog steeds echt niet wat ze gemist hebben… (móin dus!)

het antwoord...

het antwoord…

Nico

Doorzettertje

Posted: October 1, 2016 in Natuur

dscn5767Begin van de zomer hebben we wat zonnebloemzaadjes in een potje vertroeteld en opgekweekt. Toen ze plantrijp waren hebben we ze in de tuin uitgezet. Een stuk of tien. Dat was géén succes. Plantje na plantje verschrompelde. Op één exemplaar na. Daar kwamen zelfs nieuwe frisse blaadjes aan, maar dat was niet van lange duur. Slijmsporen lieten zien dat de jonge zonnebloemblaadjes een traktatie vormden voor één of meerdere slakken. De stiekeme vreetfestijnen vonden (en vinden!) ’s nachts plaats, want overdag zien we nooit een slak. En omdat wij niet op alle slakken zout leggen, gaan we echt niet ons bed uit om met een schijnwerpertje en een pak Jozozout om drie uur ’s nachts te kijken of we de snoodaards kunnen betrappen. De onderste blaadjes werden dus gereduceerd tot kale nerfjes, maar het plantje gaf niet op. Het produceerde (waarschijnlijk ook mede door onze groene vingers, maar dat terzijde) nieuwe blaadjes, maar ook die vertoonden al snel sporen van vraatzucht. De slakken namen niet eens de moeite om hun sporen uit te wissen, want wederom waren (en zijn) de slijmsporen duidelijk. In het Frans heet een zonnebloem een “tournesol”, van het werkwoord tourner (draaien) en sol (zon). Een zonnebloem keert zich namelijk steeds naar de zon toe. Als je ooit eens een dagje naast een zonnebloemveld in Zuid-Frankrijk je tentje opzet, dan zie je de kopjes van zonsopgang tot zonsondergang meedraaien. Nou is onze zonnebloem geplant op een plek waar de zon niet komt. Tegen een schutting aan de noordzijde van onze landerijen. Daarom hebben we nooit gedacht dat het plantje zou gaan bloeien. Maar op een mooie ochtend tijdens deze Indian Summer zagen we tot onze verbazing dat er kleur komt aan het inmiddels 32 cm hoge, bijna bladloze plantje! Er komt een bloem, een echte zonnebloem! En dat begin oktober. Van de week neem ik een dagje vrij en ga dan op een kruk naast de zonnebloem zitten, om te zien of ie ook de baan van de laagstaande herfstzon volgt. Misschien heeft zo’n bloem wel een fytologisch (basic) instinct, hetgeen door mij word ontdekt! Kan ik daar binnenkort op afstuderen aan de avond-universiteit van Akersloot. Moraal van het verhaal: als je nooit opgeeft, ga je vanzelf bloeien.dscn5853

Nico

Overheidsbemoeienis

Posted: September 12, 2016 in Historie
volgens het "Koggennieuws"

volgens het “Koggennieuws”

In mijn jeugd was – op zomerse dagen – de witte brug bij Oudejans een trekpleister. Er werd gezwommen, van de leuning gesprongen en gedoken onder het toeziend oog van veel belangstellenden. Genieten met hoofdletter G. Soms zag je een rat voorbij zwemmen of kruiste een dikke, drijvende drol je pad. Maar we bleven zwemmen! Jongens èn meisjes. Bij het verlaten van het water, wist je precies waar je je voet op een steen kon zetten, want wat meer naar rechts lagen heel veel bierdoppen in het water en dat deed zeer. Natuurlijk haalde iemand zijn voet wel eens open aan een kapot bierglas dat in die tijd ook rücksichtlos de ringvaart in ging. Even spoelen in het ondoorzichtige water, afdrogen en naar huis voor een pleister. Hiervan kunnen waarschijnlijk diverse Ursemmers getuigen. Maar er is nog nooit een Ursemmer verdronken door het zwemmen in de ringsloot, het duiken van de leuning of het met z’n drieën tegelijk duiken vanaf de Schermerdijk. (Jij links, ik het midden en jij rechts…). Oh ja, het verhaal gaat dat Arie Mak ooit met zijn hoofd in een oude kachel dook en dat alleen zijn benen nog boven water te zien waren. Een verhaal dat mijn vader ook zo nu en dan opdiste tijdens feestelijke gelegenheden. Broodje aap als je het mij vraagt. Ruim een halve eeuw later blijkt volgens het Koggennieuws dat brugspringen gevaarlijk is, niet verstandig en…verboden!! Overheidsbemoeienis van de bovenste (duik)plank als ik zo onbescheiden mag zijn. Volgens de gemeentewoordvoerder zit het gevaar in passerende boten (de meeste Ursemmers hebben goede ogen èn oren), stroming van het water (een mui in de ringvaart???) en voorwerpen die op de bodem liggen (liggen die oude kachels er nu nog?). Verder hebben omwonenden overlast van de zwemmende jeugd en de brugspringers. Dat kijkt me een beetje overdreven. Maar de politie controleert actief op overtreders van de gemeentelijke bepalingen. Dat kost ons natuurlijk geld. Mijn voorstel: met dat geld de firma Schilder de ringsloot even laten opschonen en uitdiepen bij de witte brug en bij de groene brug (die inmiddels ook wit is). Twee natuurlijke zwembaden gecreëerd. Iedereen blij. Als er geld over is: roestvrij stalen trappetjes er bij om uit het water te klauteren. Als ik in de gemeenteraad zat zou ik het wel weten: een gratis advies van een extern, ervaringsdeskundig bureau. Meteen doen!

overbodig?

overbodig?

Nico

Het fenomeen fiets

Posted: September 3, 2016 in Dagelijks leven
plaatje 1

plaatje 1

We hebben weer een lang weekend genoten van een cultureel uitstapje in onze hoofdstad. Vijf musea bezocht in vier dagen. Zwaaiend met onze museumjaarkaart is er bijna geen eikenhouten grachtenpand-, of automatische glazen draai- c.q. schuifdeur, die voor ons gesloten blijft. En dat allemaal te voet. De meeste mensen in Amsterdam doen dat per fiets. De hele stad is vergéven van de fietsen. Mooie en dure fietsen, maar de meeste zijn oud, afgeragd en zien er niet uit. Omdat bijna alle fietsen vanwege ruimtegebrek geen dak boven hun hoofd hebben is het zaak om ze – letterlijk – aan de ketting te leggen. Het dievengilde is er als de kippen bij om niet vastgebonden fietsen zonder eigenaar binnen de kortste keren aan een nieuwe eigenaar te verpatsen. Handel is handel nietwaar? En dat weten ze in Amsterdam al een paar jaar. Kinderdagverblijven, die hun kindjes af en toe van frisse lucht willen voorzien, rijden met bakfietsen rond, waarin wel zo’n 8 tot 10 peuters kunnen plaatsnemen. De fietsen met de bruine multiplex bakken voor wat minder klein grut (Baboe?) lijken achterhaald. Maar Amsterdam zou Amsterdam niet wezen als ook het nieuwste van het nieuwste er niet rondreed. Zo zagen we diverse houten fietsen! Toch hebben we weinig elektrische fietsen gezien, die op het platteland veel opgang doen. Misschien gaan ze wel te snel voor het stadsverkeer, of zijn ze een te gemakkelijke prooi voor het niets ontziende, reeds genoemde gilde. Kijk eens naar de bijgaande plaatjes: 1. Dát kan er ook gebeuren als je je fiets nietsvermoedend aan de ketting legt. Waarschijnlijk een slechtziende automobilist die over de fiets is gewalst. 2. Geen Amsterdamse, maar West-Friese humor!

plaatje 2

plaatje 2

Nico

Prijs!

Posted: August 8, 2016 in Dagelijks leven
Voucher en begeleidend schrijven bij de prijs

Voucher en begeleidend schrijven bij de prijs

Wij kunnen geen dag zonder Deen. Althans dat wil de PR afdeling van de Hoornse grootgrutter ons doen geloven. Dus komen wij daar één keer in de week om boodschappen te doen. Lege statiegeldloze flessen in de glasbak, muntje pakken, karretje nemen en hup de winkel in. Een paar weken geleden ligt er in ons karretje een voucher met krasvakje, behorende bij de aankoop van een krat Amstel en door de koper waarschijnlijk nonchalant achtergelaten. Thuisgekomen na het inkopen doen, kras ik de voucher open, zodat er een code zichtbaar wordt. Die code moet worden ingevuld op een website en samen met een slagzin worden verzonden naar Amstel. Geinig, doe ik! Je wilt het niet geloven, maar na enige dagen krijgen we een mailtje dat we winnaar zijn van twee seizoenkaarten voor AZ!!! Eerst denk ik nog dat het een grap is, maar halverwege vorige week komt er een pakje met daarin twee Amstel glazen met AZ vignet én twee echte seizoenkaarten voor vak A. Nou is Afke als de gelukkige bezitster van een seizoenkaart voor vak B en ik zelf fervent aanhanger van sc Dynamo, dus hebben we de overbuurman (zit in de familie) en een vriend van hem, zeer tot hun genoegen, tot AZ-fan gebombardeerd. Of we nu de gelukkigen zijn geworden door de code, die op de voucher staat, of door de slagzin weten we niet. Er zal wel niet over de uitslag gecorrespondeerd kunnen worden. En het ergste is dat ik die zin niet heb opgeslagen, opgeschreven of me kan herinneren. Wat maakt het ook uit. Feit is dat we een verschrikkelijk leuke prijs hebben gewonnen en nu nooit meer

daar drinken we op!

daar drinken we op!

kunnen zeggen: “wij winnen nooit iets”..

Nico

Sigarenkistje

Posted: August 2, 2016 in Historie
voorzijde prentje

voorzijde prentje

Zo af en toe worden mij “erfstukken” van onze ouders via mijn zussen in de schoot geworpen. Zoals bijvoorbeeld een houten sigarenkistje, waarin ooit 50 amarillo sigaartjes hebben gezeten van het merk “Albatros”, die waarschijnlijk door één van mijn opa’s zijn opgepaft. In dat kistje zitten een paar honderd “heiligenplaatjes” en bidprentjes, die ontegenzeggelijk eigendom waren van mijn moeder. Zij ging als 13-jarige al “uit dienen” en werd pastoorsmeid in de Beemster. En toen de pastoor (de Kok) naar de parochie in de Zilk verhuisde, verhuisde moeder Toos mee. We hebben ook nog brieven, die ze – in die tijd – ver van huis naar haar ouders in de Westbeemster schreef… Het zijn van die kleine plaatjes die je in je kerkboek bewaarde en veel van die prentjes zijn afkomstig van nonnen, die er naast hun naam, “bid voor mij” op schreven. Eén van die plaatjes trok wel erg mijn aandacht. Op de voorzijde Jezus met zo te zien een jongen en een meisje en de Latijnse tekst: Diffusa est gratia in labiis tuis. Met twee Latijnse woordenboeken erbij kan ik dit niet vertalen, het heeft te maken met de bekoorlijkheid van je lippen. Misschien dus wel (erg) vrij vertaald: spreken is zilver en zwijgen is goud… Maar de andere kant van het prentje is een oproep om plechtig te verklaren (en te ondertekenen) dat je je – als meisje – kuis gedraagt door je kleeding gesloten te dragen tot aan de hals, tot over den elleboog en tot beneden de knieën! En dat alles in Rotterdam bekokstoofd door C. Haanen O.F.M. een Franciscaan op 5 september 1928. Een man! Gelukkig heeft mijn moeder het plechtig voornemen niet ondertekend en heeft zij nooit boerka-achtige kleren gedragen. 88 Jaar na dit plaatje moeten we er natuurlijk om lachen omdat we in het vrije Westen zijn opgevoed en wonen. Helaas zijn er op deze wereld nog steeds mannen, die vanuit religieuze sentimenten (??) vrouwen proberen te beknotten. Prediker schreef het al: er is niets nieuws onder de zon…

...en de achterzijde

…en de achterzijde

Nico

Vliegen

Posted: July 1, 2016 in Reizen

PH-FLEOp 55 dagen na was het gisteren 17 jaar geleden dat ik voor de laatste keer in een Cessna 172 vloog. Het was in de nadagen van mijn carrière als havenmeester op Texel dat ik een fotovluchtje meevloog, dat in totaal 12 minuten duurde… Daarna heb ik wel nogal wat Airbussen en Boeings van binnen gezien, maar het ultieme vliegen in zo’n éénmotorig kistje kwam er niet meer van. Tot de dag van gisteren (30 juni 2016). Ik werd door een oude bekende (Cor) uitgenodigd om mee naar Lelystad te gaan, waar we – wind en weder dienende – een vluchtje zouden maken. En hoewel de regen te pakken was en de bewolking nogal laag hing, startten we in de PH-FLE om 11:48 uur vanaf de natte baan 23 op Lelystad. Eenmaal op hoogte (en zó hoog was dat niet i.v.m. de bewolking, we zijn niet boven de 1000 voet (= 300 mtr.) geweest) zei Cor: “probeer Ursem maar eens te vinden”. Met de dijk van Lelystad naar Enkhuizen als leidraad waren we al snel boven Noord-Holland en via Hoorn was het niet moeilijk om de metropool te vinden. Na een keurig rondje om het dorp zijn we richting Wieringermeer gegaan om te kijken of er nog activiteiten waren op het MLA (Micro Light Aircraft) veld bij Middenmeer. Via Radboud bij Medemblik pikten we de dijk weer op om vervolgens via het Veluwemeer weer op de thuisbasis terug te keren. Het was tijd voor een uitsmijter bij Flantua. Na dit Bourgondisch oponthoud reden we terug naar de hangar om nóg een vluchtje te maken in de PH-ARV. Dit is een tweepersoons vliegtuig dat wordt aangeduid als VLA (Very Light Aircraft). Sommige mensen noemen het ook wel eens een rugzak met vleugels. Dus de deuren van de hangar weer opengeschoven, kist eruit, bijgetankt (eerst “gewone” benzine halen bij een tankstation in een jerrycan) en om 15:40 uur waren we nogmaals los. We vlogen nu meer oostwaarts en al snel was ik eerlijk gezegd de weg kwijt. Gelukkig zat Cor ook aan boord (schouder aan schouder), die al het technisch vernuft dat er voor de navigatie in zo’n kistje is gepropt professioneel kon interpreteren. We zijn langs Kampen gevlogen (heb ik effe gevraagd) en een heel eind langs de IJssel. Via een app op z’n telefoon hield Cor het weer in de gaten en omdat er nogal wat “rommel” onze kant op kwam keerden we onze neus richting Lelystad. Eenmaal geland, na een enerverend vluchtje van 50 minuten, konden we het vliegtuig bij de hangar vanwege de heftige regen amper verlaten en bleven we noodgedwongen achter het plexiglas zitten. Maar ook aan die bui zat een eind, net zoals aan deze nostalgische dag.PH-ARV

Nico